میفهممت... این حالتی که میگی خیلی فرسایندهست 😔
وقتی «بیدلیل» خستگی و ناراحتی و گریه میاد، معمولاً بیدلیلِ واقعی نیست؛ فقط علتش پنهانتره.
چند تا علت خیلی شایعش رو ساده میگم، ببین کدومش به حالت نزدیکتره:
۱️⃣ خستگی روحی/ذهنی (حتی بدون استرس مشخص)
گاهی مغز و احساسات بیشتر از بدن خستهان.
مسئولیت، فکرهای جمعشده، فشارهای ریزِ همیشگی... حتی اگه بهشون فکر نکنیم، تهنشین میشن.
۲️⃣ کمبودهای جسمی
خیلی مهمه و خیلی نادیده گرفته میشه:
- کمخونی (آهن)
- کمبود ویتامین D
- منیزیم یا B12
اینا دقیقاً باعث بیحالی، بیحوصلگی، غم بیدلیل و گریه میشن.
۳️⃣ تغییرات هورمونی
اگه:
- نزدیک پریودت هست
- زایمان یا شیردهی داشتی
- یا بدنت توی یه دوره تغییر هورمونیه
این حالتها کاملاً میتونن چنین احساسی بسازن.
۴️⃣ افسردگی خفیف یا فرسودگی احساسی
نه اون افسردگیِ شدیدِ فیلمها...
بلکه همونی که:
- حوصله نداری
- زود اشکت در میاد
- از چیزایی که قبلاً خوشت میاومد، لذت نمیبری
۵️⃣ کمخوابی یا خواب بیکیفیت
حتی اگه ساعتش زیاد باشه، ولی عمیق نباشه → همین حسها میاد.
🌱 اول جسمت رو چک کن
اگه بتونی، یه آزمایش ساده:
- CBC (کمخونی)
- ویتامین D
خیلی وقتا جواب همینجاست.
🌱 به خودت حق بده
این حالت «ضعف» یا «ناسپاسی» نیست.
بدنت داره میگه یه چیزی کمه.
🌱 یه تغییر کوچولو تو روزت
- ۱۰ دقیقه نور آفتاب
- آب بیشتر
- حتی یه پیادهروی کوتاه
معجزه نمیکنه، ولی یه ذره از فشار کم میکنه.
🌱 احساستو نگه ندارحتی اگه شده بنویس.
گریه بیدلیل معمولاً گریهی جمعشدهست.