همیشه منو با بقیه مقایسه کرد از بچگی نمیزاشت بیرون برم با استرس و افسردگی بزرگ شدم من آدم شاد و پر انرژی بودم ولی اون میخاست مثل اون بشم که شدم یک آدم ترسو و غیراجتماعی و افسرده
میره پیش فامیلامون پشت سرم حرف میزنه همشون ازم متنفر شدن منو جلو همه کوچیک میکنه حتی بچه های کوچک هم از من متنفر شدن
خیلی منو با بقیه مقایسه میکنه و احساس ناکافی بودن بهم دست میده خسته شدم بقرآن...
پدر منم همین بود شانس آوردم شوهرم خوبه ولی چه فایده دنیایی مشکلات روحی و روانی با خودم آوردم خونهشوهر
پدرت بیماری اعصاب و روان داره
امیدوارم بتونی خودتو مراقبت کنی و از خونتون بری تا بتونی رشد کنی
ببین اگه می تونی با یه مشاور خوب صحبت کنی خودت و اگه بشه خودت و پدرت که خیلی عالیه
چون اکثرا والدی که این طوری رفتار می کنه قصد بدی نداره و به خیال خودش خیر فرزندشم میخواد اما به خاطر تروماها و طرحواره هاش ناخواسته آسیب می زنه به فرزندش
اگه هم نمی تونید تغییری در رفتار پدر ایجاد کنید بدونید که دیگه بزرگ شدید حالا که نقایص شخصیتتتون رو شناختید صرف نظر از این که علتش رفتار پدرتون بوده می تونید روی خودتون کار کنید و اون اضطراب یا اجتماعی نبودن راه حل داره و خوب می شه قرار نیست همیشه این طوری بمونید. ان شاالله خدا کمکتون کنه و اوضاع از هر لحاظ بهتر بشه براتون
من اصلا خودش برام مهم نیست
بدبخت منم که از بچگی نه محبتی دیدم نه مثل بقیه آدما نرمال زندگی میکردم از بچگی روزامو با هزارتا امید و ترس میگذروندم دعا میکردم که بخوابم صبح بیدار نشم
روحیه م نابود شد اون حس ترس و بی ارزشی تا ابد باهامه
درکت می کنم خیلی خیلی بده ولی بدون خیلیا بودن که تو همین شرایط بزرگ شدن ولی تونستن بلند شن و زخمای روحشونو التیام ببخشن و ندارن تروماهای کودکی تا آخر عمر باهاشون بمونه. شما هم قطعا می تونید شاید زمان ببره ولی شدنیه
علتش اینه ذهنت برای حفاظتت تورو کرخت کرده تا غم رو عواطف رو کمتر حس کنی
منم خودم قربانی خشونت خانگیم و دقیقا میفهممت حتی بعد از دفع زیان همچین شکنجه گرایی، اثرش و درد زخمش برای همیشه میمونه تو روانت
ولی خب، خوشبینم روزای بهتری برات بیاد.
