نه چون داخل خودم نمیبینم بتونم ازش مراقبت کنم
همه بچه ها جمع بشن یه پولی در ماه کنار گذاشته بشه و براش پرستار بگیرین، هم اون بنده خدا آواره این خونه اون خونه نشه و بی حرمت و هم همگی باهم سهیم باشن و شما هم اگر خواستین و چون نزدیک هستین میتونین هر ماه چند بار سر بزنین بهش که اینم میشه لطف شما
یکی از دوستای من بنده خدا اینجوری شد تازه سالمم بود ولی سن بالا مجرد بود بعد از فوت پدر مادرش خونه رو فروختن سهمش ناچیز بود حقوق پدر هم نداشت نتونست مستقل بشه هر هفته خونه یکی از خواهر برادرا بود خیلی عذاب میکشید کلفت همه شده بود صد تا حرف و تیکه هم میشنیدآخرش زنداداشش یه پیرمرد زن مرده با چند تا بچه رو آورد خواستگاریش دادش رفت خیلی غصه میخورد ولی الان راضیه میگه راحت شدم شوهرم پیره ولی آدم خوبیه تو خونه خودم بی منت زندگی میکنم
راستش بخوای حوصله تقسیم هم ندارم نهایت ماهی چند روز کوتاه
اونایی که شهر غریبن حاضر نمیشن کمک بدن، مطمئنم. موقع فوت پدر شوهرمم کسی نبود جز ماها کنارش بودیم، اونا نهایت سالی یک بار بیان برن خیلی دردسری ندارن
ولی مطمئنم بالاخره اگر همچین چیزی پیش بیاد جنگ اول به از صلح آخر راه ميندازم اگر بخوام از خود گذشتگی کنم آخرش میشه طلاق
آدم گاهی اوقات حوصله بچه خودش یا خواهر برادر خودشم نداره چه برسه یکی دیگه
