چجوری با فوت عزیزتون کنار امدید

سال اول به سختی

بعدش کم کم نبودش شد عادت هر سال کمرنگ تر شد

با مرور زمان آروم تر میشی یعنی عادت میکنی

ولی یادش همیشه تو قلب و ذهن میمونه

۶ ماهه پدرم فوت کرده کنار نیومدم دیگه انقدر گریه های شدید و اینا ندارم ولی افسرده شدم ۱۰ کیلو وزن کم کردم سرکار نمیرم هنوزم منتظرم شب ک میشه بیاد خونه تنها آرزوم مردن

عادت میکنی عزیزم، انسان بنده ی عادته...

اما حای خالیش هرگز قرار نیست خوب شه، تو شاد ترین لحظات هم یه لحظه یادش میوفتی و وجودت بهم میریزه..

هر لحظه یادش افتادی به نیتش صلوات بفرست، به امام حسین سلام بده که اونم اون دنیا صوابی ببره...

برای توام دعا کن از غم دور شی

هیچ جور

یهو وسط آهنگ شاد هم گریت میگیره میون جمع باشی هم مغزت درگیره

سخته سخت

با موتور تصادف کرده بود هر ماشینی یا موتوری میومد می گفت خداکنه اون باشه انگار باورم نمیشد

همش می گفتم خدا کنه بیاد خدا کنه زنده شه

بعدش تشییع جنازه که رفتم وقتی گذاشتن تو خاک اونموقع دیگه باورم شد

الان داره صداش رو یادم میره:)

ما هیچی با گذشت زمان بهتر میشه ولی اگه خیلی نزدیکش باشی نبودش خیلی حس میشه

نتونستم بعد از ۱۴ سال فراموش کنم

سال اول این طوریه

بعدش کمتر میشه

اره میفهمم چی میگی دیگه انگار زندگی معنایی نداره هیچی مثل قبل نمیشه فقط هرروز ک میگذره میگم یه روز دیگه از عمرم کم شد مردنم نزدیک تر هیچ آرزویی ندارم جز مردن و دیدار دوبارش

من بابابزرگمو خیلی دوست داشتم خیلی زیاااد، باخودمون زندگی میکرد بخاطر همین پذیرفتن مرگش خیلی سخت بود

یه سالو چندماهه فوت شده رفتنش خیلی سخت بود برام،

خودمم نمیدونم چرا غمش انقدررر منو اذیت کرد

نتونستم کنار بیام آخرش تصمیم گرفتم فکری بحال خودم کنم رفتم کلاس یوگا و مدیتیشن رو با استاد ارا شروع کردم الان حالم بهتره

کلا مدیتیشن دیدو نگاهمو به همه چی تغییر داده

به خودم فرصت دادم تا اروم بشم در کنارش به خدا توکل کردم و ائمه . حال معنوی رو در خودم تقویت کردم . خودم رو وادار کردم به زندگی ادامه بدم و فرصت با قی مانده که با عزیزان دیگه ام هستم رو قدر بدونم . زندگی عادی میشه ولی یاد اونی که از دست رفته هم در کنارش هست