من از وقتی که با فضای مجازی و مخصوصا تلگرم اشنا شدم، چنل داشتم و نوشتم، از همه چیز هم نوشتم، از اینکه امروز به فلان دلیل ناراحت بودم یا از اینکه امروز بهمان اتفاق باور نکردنی و خوشحال کننده تو زندگی م افتاده، این مدت هم که اینترنت نداشتم همچنان نوشتم ولی خب ارسال نشد، خودم با تاریخ و ساعت یادداشت شون سند میکردم، الان که بیشتر به ادم ها توجه میکنم تعداد خیلی زیادی هستن که همچین بستری رو ندارن، واقعا برام سواله که این داستان های بی اهمیت یا با اهمیت روزمرهتون رو چیکار میکنید اگر نمینویسید یا برای کسی تعریف نمیکنید؟
ترحیح میدم تو دلم بمونه وگرنه ابروشرفم میره
اگر سر کیف باشم برای خانواده تعریف میکنم
اما جدیدا هیچی تعریف نمیکنم پیش دوستام هم ساکتم پیش خانواده هم عموما ساکت
چیز جالبی نیست خودمم داخل به یاد سپردن چیزای روزمره ضعیفم
من یه نفرو دارم بهش میگم
اون چیزایی ک نمیشع بهش گفت هم تو دلم نگه میدارم
حال داشتیم توضیح میدیم
اخه مثلا یه سری چیزا رو نمیشه برای خانواده گفت، یه سری چیزا رو برای دوست نمیشه گفت اما اگه فضایی باشه که صرفا یه سری خواننده و کسایی که گه گاهی ری اکت میدن باشن و تو بتونی صحبت کنی و حتی اگه قضاوتت هم بکنن خیلی سود و ضرری به حالت نداره، بنظرم خیلی مناسبه برای تخلیه اون هیجانها، حالا چه مثبت چه منفی.
یازده سال یه دوست مجازی داشتم که کل خاطراتم رو بهش میگفتم چند ماهه فوت شدن و نمیدونم چی بگم که یه درصد حال خرابیمو وصف کنه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز