دخترم هشت ساله س و اوتیسم شدیده عاشقانه دوستش دارم اما یه وقتا شاید هفته ی یکبار دلم بخواد دو ساعت برا خودم تنها باشم یه کافه برم یه پارکی برم یه بادی به کله م بخوره خیلی کم پیش می آد که کسی باشه نگهش داره چون مراقبت مداوم میخواد اما اگه چند هفته یه بار پیش بیاد همش حس عذاب وجدان دارم که کیانا رو با خودم نیاوردم بیرون ، یه جور شده تو هیچ حالتی آرامش و شادی ندارم 🥲 به نظرتون این حس عذاب وجدانم منطقیه یا فقط دارم خودمو عذاب میدم ؟