ببین مثلا علم میگه همه انسان ها میمیرند
ولی ما همه انسان ها رو ندیدیم چون از آینده خبر نداریم ک انسانا بقیشون چجورین؟ ولی تا زمانی ک علم چیزیو مشاهده نکرده فرض بر عدم وجود اون چیز یا عدم وجود رابطه علت معلولی هست.
فرض میکنیم اسب تک شاخ وجود نداره مگر زمانی ک سندو مدرکی ازش پیدا کنیم
فرض میکنیم نارنگی باعث سرطان نمیشه مگر اینکه خلافش ثابت شه.
نمیتونیم بدون مدرک ادعایی داشته باشیم.
نمیتونیم تا زمانی ک قوی مشکی ندیدیم بگیم وجود داره.
من نمیگم علم معیار صد در صد درستی هست ولی میگم بهترینش همینه، بهترین ابزار همینه.
معیاری نیست ک حقیقت مطلق رو باهاش بشه فهمید ولی میدونم علم معتبر تر از فرهنگ و باور های شخصی هست.
بچه ای بیگناهی ک بهش تجاوز بشه و بکشنش کارمای چی رو داره پس میده؟
قشنگ بود. البته همون علمم ابزارهایی داره
اولیش حواس پنج گانه و دومیش استدلال و عقل و منطق.
علم تجربی ینی تقدم حواس بر منطق. ینی اول حس کنیم بعد استدلال بیاریم.
نقطه مقابلش فلسفه هست . فلسفه میگه من یک گام قبل از مشاهدات حرف میزنم یا تعاریف رو توضیح میدم . مثلا تو ریاضی میام توضیح میدم و بحث میکنم ک عدد چیه . یا جرم چیه؟
فیزیک میگه جرم دارای حجمه . فلسفه میگه این خصوصیتشه نه تعریف.
جمع بندی کنم.
فیزیک = اول حواس - دوم استدلال
فلسفه = اول استدلال و منطق - بعدا حواس یا کلا بدون حواس و فقط استدلال
آیا بنظر شما فلسفه هم میتونه معیار درستی سنجی باشه؟ آیا یه برهان فلسفی که شواهد قوی داشته باشه و نتیجه ای غیر علمی بگیره میتونه سند تلقی بشه؟
اول که برای اثبات اینکه فرهنگ توهمه نیاز به استدلال داریم . بحث من دقیقا همینه . اون معیاری که باهاش میتونیم تشخیص بدیم فرهنگ توهمه چیه؟
دوما نمیشه بی اساس برچسب توهم زد . چون اصن هدف برچسب نیست. هدف چرایی هاست.
اگر توهمه ؟ از کجا میفهمیم توهمه
چرا این توهم بوجود اومده و ...
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
56 ثانیه پیش
56 ثانیه پیش
57 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
