شعر🌱🤍

من باغ زمستان زده دارم تو نداری

من خرمن طوفان زده دارم تو نداری

از خاطره ی سبز بهشتی که فرو ریخت

یک میوه ی دندان زده دارم تو نداری

من عهد نوشتم تو نه دیدی و نه بستی

من دست به قرآن زده دارم تو نداری

من اینهمه گفتم و تو یک جمله نوشتی:

من سرمه به مژگان زده دارم تو نداری

نخواهم رفتن از دنیا مگر در پای دیوارت

که تا در وقتِ جان دادن سرم بر آستان باشد

گر از رای تو برگردم، بخیل و ناجوانمردم

روان از من تمنّا کن که فرمانت روان باشد

به دریای غمت غرقم، گریزان از همه خلقم

گریزد دشمن از دشمن که تیرش در کمان باشد

خلایق در تو حیرانند و جای حیرت است الحق

که مَه را بر زمین بینند و مَه بر آسمان باشد

میانت را و مویت را اگر صد ره بپیمایی

میانت کمتر از موییّ و مویت تا میان باشد

از ما هیچ چیز باقی نمی ماند
جز خاطراتی که در آن
دلیلِ حالِ خوبِ دیگران بوده ایم...

گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم

زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیست

من که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟

اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خدا

تا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم

شاهِ شوریدهسران خوان منِ بیسامان را

زان که در کمخِرَدی از همه عالم بیشم

نرخ بالا کن متاع غمزهٔ غماز را

شیوه را بشناس قیمت، قدر مشکن ناز را

ای سرخ گشته از تو به خون روی زرد ما

ما را ز درد کشته و غافل ز درد ما