مادرم از وقتی من به دنیا اومدم زندگیشو وقف من کرد. از شما پنهون نباشه اما پدر من زیاد مرد ایده آلی واسه زندگی مشترک نیست. اما مادرم به خاطر من همه چیزو تحمل کرد. وقتی می ترسیدم یا ناراحت بودم تنها پشتیبانم مادرم بود. تنها رفیقیم که هیچوقت از پشت به ما خنجر نزد یا ناراحتمون نکرد همین مادرم بود.
الانم داره پیر میشه و من همش به این فکر می کنم که لیاقت تلاشاشو نداشتم. میشه گفت هر هفته سر این موضوع در خفا گریه می کنم. همش با خودم میگم ای کاش من نبودم و مادرم می رفت و خوشبخت می شد. مادرمم همش بهم میگه تو پسر خیلی خوبی هستی و من خیلی دوست دارم اما چه فایده ؟ ای کاش من نبودم و خدا یه پسر بهتر از من بهش می داد که همیشه باعث سر بلندیش باشه. خیلی دلم می شکنه سر این موضوع.
