من تصمیم گرفتم بنویسمش
اسمون ابیه و پرنده ها با صدای طنین اندازشون اواز بهاری سر میدن این بهار سال سرنوشت سازی برا من هس پس براش دل نگرانم
اره تولد۱۶سالگیم امسال طبق رسوم قراره من شوهر بدن زن داییم میگه قراره زن پسر کدخدا شم اره قراره من یتیم شوهر بدن به پسر کدخدا ولی تا روز عروسی بیاد چه به سرم میاد من چی میشم
بگید این قلم خوبه یا ادبی بنویسم تا ادامه بدم به شک افتادم
متن نمونه ادبی هم بزار
ب نظرم قلم مناسبی نیست ، ادبی خیلی قشنگ تره
خیلی ادبی نیست خیلی کلیشه ایی شروع میشه خودت اهل کتابی یا نه من واقعا مانوس دنیا کتابم دوستانه میگم عزیزم من به عنوان مخاطب جذب این قلم نمیشم شروع جذاب تری نیاز
من نپسندیدم،با احترام
ادبی بنویس
مدل قدیمی بنویس
این مشخصه یه دختر امروزی داره اینا رو میگه
اون موقع دخترا از خداشون بوده ازدواج اینجوری کنن و چشم گوش بسته بودن
به سبک ادبی خیلی بهتر میشه
نه. از همون اول اصول داستانی رو رعایت نکردی. نوشتن الابختکی نیست. باید کلاس بری اصول رو یاد بگیری
بده به یه تهیه کننده یا نویسنده پول هم بهش بده برات کتاب چاپ کنه یا داستان رو براش تعریف میکنی اون مینوسیه بهت تحویل میده بعضیا هم از زندگیشون فیلم ساختن جدی میگم مثل همین بامداد خمار البته هزینه میلیاردی داره
به نام خدای عزوجل که جهان را افرید ورق عشق را به نامش زد
اوایل فصل ربیع هست اسمان به رنگ ابی لاجوردی درامده
امسال سالی است که سرشتم به کل تغییر می کند در روستای ما چنین مرسوم است که دختران تا پا به ۱۶سالگی میگذارند برای مردی لایق می شوند ۲۰روز به زاد روزم مانده خواستگاری ها شروع شده است کد خدا مرا برای پسرش لایق دانسته در پوست خود نمی گنجم منی که تا دیروز یتیم و سربار دایی خویش بودم حالا عروس کد خدا می شوم با تمام فکرهای خویش تا صبح نخوابیدم من هم لباس عروس به تن خواهم کردم دست در دست پسر کد خدا وارد خانه والا مقام می شوم صبح که شد با دختر دایی خویش حمار بیچاره را برداشته راهی شهر شدیم تا به مکتب خانه رویم
