من بچم کوچیک که بود دیرراه افتاد هی میگفتن بچه ی خاهرت راه میره حرف میزنه فلان میکنهالان پسرمن ماشالله شیری براخودش که خیلی میخانش ولی من نمیذارم بره سمتشون چون اونروزها رایادم نرفته.... چراخوب منم خیلی اذیت شدم. ولی ویتی ذات نمبشه عوض کرد چیکارکنم
دقیقا همینه ،خواهر و شوهر خواهر منم یه چیز ساده و پیش پا افتاده بچشون اینقدر تعریف میکنن اینقدر تعریف میکنن مثلا بچشون به حرف افتاد دیگه مدام میگفتن فلانی این میگه اون میگه و..... ولی من بچه ام شروع کرد حرف زدن چیزی نگفتم برام عادی بود و تو بوق و شیپور نکردم چون نیازی نمیبینم
نه عزیزم به عمه یاهیچ کس نگو نزار حرف زندگیتون درز کنه بیرون..خودت به شوخی خنده بگو فرق میزارین یا با رفتارات نشون بده یا رفت و امدت رو کمتر کن پرسیدن چرا دلیلتو بگو ..ولی از من میشنوی به هیچکس نگو
من باشم چیزی نمیگم
برای خودم و بچم و شوهرم گدایی محبت واحترامنمیکنم
ذاتا اگه خانوادتون عدالت داشتن همچین برخوردی نمیکردن
بگین همچیزی حل نمبشه بیشتر کدورت ایجاد میشه
شما آینده منی
مامانم برداشت بهم گفت آره پسرت چون تو رو اذیت میکنه من نمیتونم دوستش داشته باشم میدونم بخاطر من گفت اما اصن حرفش درست نبود همه بچه ها ماماناشون اذیت میکنن و ... این چ حرفیه
از خدا خواستم برسه روزی که مامانم بشینه جلوم برعکس همین حرفش بهم بزنه
از خدا خواستم که بتونم پسرم جوری تربیت کنم و .... که همین مامانم ب قول شما بیفته دنبالش و له له بزنه براش تا برگردم همین حرف خودش بزنم بهش و بگم چندین سال قبل چجوری دلت اومد بهم بگی من پسرتو دوست ندارم
همه پسر بچه ها تخص و شیطونن
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
