اين احساس مسئوليت شما خيلي عاليه،
من شرايط پدرتون رو نميدونم ولي معمولا بچه هاي تك والد اين حس رو هميشه دارن
منم شرايط شمارو دارم تمام لحظاتي كه در كنار همسرم بهم خوش ميگذره به ياد تنهايي مادرم هستم ، با اينكه زندگي خوبي دارم اما عميقا احساس خوشبختي نميكنم 😔😔
چون مامانم از سنين خيلي پايين زندگيش رو وقف بچه هاش كرده وقتي نميتونم زحماتش رو جبران كنم يه احساس گناه دائمي دارم 😔😔
عزيزم تقريبا خيلي ها هستن كه شرايط مشابه مارو دارن، اما بهر حال شما يه زندگي جديد تشكيل دادين و همسرتون نبايد درگير مشكلات شما بشن،
سعي كن وقتي پيش همسرت هستي تمام حواست پيش ايشون باشه وگرنه در دراز مدت زندگيت به سردي ميره و ممكنه همسرت دچار خلا بشه
سعي كن زمان و مسئوليت هات رو مديريت كني، و اينكه خواهري داري كه باهات همكاري ميكنه خيلي خوبه
فقط میتونم بگم ان شاالله خدا بهت فرزندانی به خوبی خودت بده و سعیتو بکن در آینده این رسیدگیت به مادرت جوری نباشه که برای همسرت کم بزاری میدونم سخته ولی باید هردو طرف و داشته باشی با مدیریت درست...مثلا تا همسرت نیس به مادرت برسی و وقتی از سرکار برگشت دیگه دغدغه ی مادرتو نداشته باشی
چقدر خوب و قشنگ گفتین... این بهترین توصیه هست... منم الان ازدواج کردم و ۱۰۰۰ کیلومتر از خانوادم دورم... منم دقیقا تو تفریح و گردشام یاد مامانم میفتم شور و شوقم کور میشه و برای تمام کمبودهایی که داشته و سوختنو ساختناش جیگرم آتیش میگیره... واقعا بهشت برای مادرا سزاوارترین پاداشه...
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
