هیچ انگیزه ای برای زندگی ندارک هرچند کوچیک

میشه لطفا تاپیک آخرم رو گزارش بزنید، زدید لایک کنید براتون حمد بخونم

داری گذشته زندگی منو زندگی می کنی 26 تا 31 سالگی من یه مرده متحرک بودم

ارشد داشتم کار نداشتم

به ازدواج فکر نمی کردم

یه آدم عاطل و باطل که تو خونه نشسته و هیچ کاری نمی کنه هر صبح که بیدار میشه انگار مرده

با نزدیک شدن به 30 شرایط واقعا سخت تر شد

همچنان دنبال کار بودم

خواستگار میومد به توافق نمی رسیدم بیرون هم نمی رفتم با چهره های جدید آشنا بشم

31 سالم که شد تصمیم گرفتم برم دکتری بخونم با وجود بیکاری

قبول شدم و استارت زدم 33 سالگی کار پیدا کردم

34 سالگی همون محل کارم با همسرم آشنا شدم و ازدواج کردم

الان که 40 سالمه حالم به مراتب بهتر از 20 سالگیمه حتی

ولی حسرت میخورم

حسرت برای روزهای که به بطالت گذروندم

الان کلی ایده دارم برا تفریح و گردش و رشد شخصیتی و ... ولی نه زمانش رو دارم و نه شرایط زندگی و نه حتی جسمیم اجازه نمیده

خواهرانه بهت میگم به مغرت اجازه نده با فکرهای مسموم تو رو از حرکت بندازه

انگیزه از بیرون به ادم داده نمیشه

خودت انگیزه خودت باشه

شرایط زندگیت تغییر خواهد کرد با مرور زمان اولا باید بخوای ثانیا هم باید بخوای

با نشستن و زانوی غم بغل گرفتن هیچ چیزی بهتر نمیشه بلکه روز به روز غمگین تر میشی

با ساده ترین چیزا اون تغییر رو در خودت ایجاد کن

یه گوشه کز نکن و غصه بخور چرا اینطور شد

چرا نتونستم

بدون فقط نخواستی

پس حالا بخوا

شعار نمیدما چند سال دیگه حسرت 26 سالگی رو میخوری

تصور کن 40 سالت شده و معجزه ای اتفاق افتاده و برگشتی به 26 سالگی پس 26 سالگی رو زندگی کن

نگو نمیشه و نمیتونم و نمیذارن و ...

کافیه بخوای