فکر کردم بیام دانشگاه خوب میشم
متاسفانه بدتر شاید نه ولی بهتر هم نشدم
دو ماه و نیمه ۷ کیلو وزن کم کردم
دلم میخواد برم خونه، دلم میخواد بمیرم😭
هیچ هدفی از زندگی ندارم
هیچی خوشحالم نمیکنه. طوری که برف و اینا میاد بچههای خوابگاهمون از خوشحالی جیغ جیغ میکنن ولی برای من اصلا مهم نیست.
ولله هیچی شگفت زدهام نمیکنه.
خستهام
انقدر خستهام خدا میدونه فقط چقدر از دنیا بریدم
پیش مشاور دانشکده رفتم
طوری سوال پیچم کرد که منم معذب شدم و دیگه نرفتم🥲
تو چرا اینقدر منیی
از اول ترم تا الان نه فاکینگ کیلو کم شدم نه با اینجا میتونم کنار بیام نه حس میکنم میتونم برم خونه فقط امیدوارم بتونم درسامو پاس کنم
چی میخونی رابطه ات با دین و خدا چگونه است
باید بری تراپیست یا ترجیحا روانپزشک. خودت هم این کارها را انجام بده:
اول از همه اینکه ورزش را بگذار روتین زندگیت. و هر روز انجام بده. ورزشی که ضربان قلبت را بالا ببره مثلا پیاده روی تند، دویدن، ورزش های ایروبیک
دوم اینکه برای ذهنت فیل تر بگذار. اجازه نده هر مطلبی و با هر محتوایی واردش بشه (غمگین، خشن، ترسناک) و این شامل کتاب، پادکست، فیلم،موسیقی و حتی سایتها و سوشیال مدیا میشه.
حتما خواب منظمی داشته باش. هم از نظر ساعت خوابیدن و بیدار شدن و هم طول مدت خوابیدن. خوابیدن بعد از ساعت ١ نیمه شب یا خواب کمتر از ٦ ساعت به شدت ریسک افسردگی را بالا میبره.
از افراد سمی دوری کن.
روی گفتگوهایی که داخل ذهنت در جریان هست، اگاهی داشته باش. مثل اینکه از بالا داری نظاره می کنی و به یک گفتگو گوش می کنی. نیاز نیست !متوقفش کنی، فقط نظاره گر باش
سعی کن با طبیعت، حیوانها، گل ها و گیاهان در ارتباط باشی
و حتما چند تا هدف کوچک برای خودت داشته باش
پرستاری میخونم؛ یکی از شهرای بزرگ
شهری که آرزوم بود قبول بشم الان جهنم شده برام
هیچ رابطهای با خدا ندارم. خیلی وقته نمیتونم قبول کنم که مهربونه و حواسش هست.
جدیدا فکر میکنم فقط یه خالقی ما رو خلق کرده و تمام. الانم کاری با کسی نداره.
این عقیده شدیدا عذابم میده اما نمیتونم به چشم دیگهای نگاهش کنم.
شروع کن به نماز خوندن دلت آروم میگیره
منم خوابگاهی ام و خلقم افسرده است.
هر چند وقت یه بار میری شهرتون؟
وزن کم کردن هم اگر اصولی نباشه میتونه باعث افسردگی بشه
ترم چندی؟
خونتون از خوابگاه دوره؟
رشته ای داری دوست نداری؟
هم اتاقیات دوست نداری؟
قبلشم احساس افسردگی داشتی؟
