این روزها انگار مهم نیست چی رو میفهمی، مهم اینه که سریع واکنش نشون بدی.
خبر میاد، اتفاق می افته، یه ترند راه می افته و همه باید فورا یه موضع داشته باشن. مکث کردن، شک کردن، یا گفتنِ «نمیدونم» شده نشونه ی عقب موندن.
شبکه های اجتماعی یادمون دادن بیشتر واکنش نشون بدیم تا فکر کنیم. یه چیزی می بینیم، همونو بازنشر می کنیم، نظر میدیم، عصبانی میشیم، دفاع میکنیم؛ بدون اینکه خیلی وقت ها بدونیم اصل ماجرا چی بوده. انگار نظر داشتن خودش شده یه جور حضور اجتماعی.
مشکل فقط اشتباه حرف زدن نیست. مشکل اینه که وقتی همه عجله دارن، کسی گوش نمیده. گفتگو تبدیل میشه به مسابقه ی بلندتر حرف زدن. هرکی ساکت تره، حذف میشه؛ حتی اگه بیشتر فهمیده باشه.
شاید بد نباشه بعضی وقتها عقب بایستیم. نه از سر بیتفاوتی، از سر احترام. به موضوع، به خودمون، به فهمیدن. همهچیز قرار نیست همون لحظه جمع بندی بشه.
تو دنیایی که همه دارن داد میزنن،
آدمی که آروم فکر میکنه، اتفاقا خطرناکتره.
