قربونت عزیزم،منم الان دو تابچه دارم،بچه اولم هشت سال داره،دومی دوماهشه،موقع بچه اولم اصلا روحیه ام فرق میکرد با حالا،هبچ افسردگی نگرفتم،ولی واسه این بچم تا مرز توهم وافسردگی رفتم....خیلی دلم میخواد شاد باشم ولی همه چی نگرانم میکنه...همش اضطراب آینده دارم
داره میره تو ۴ ... همه اش استرس داشتم که نکنه تب کنه نکنه زلزله بیاد نکنه اذیتش کنن نکنه حالش بد شه نفهمم نکنه ....
الان یکم بهترم یه مدت جدا میخوابید ولی اتاقپون سرده باز اوردمش پیش خودم الان میخوام جداش کنم با اضطراب دارم.. نصف شب عین روح سرگردان بین اتاقا در حرکتم صبح پا میشم واقعا نمیدونم جای خودمم یا پیش بچم خوابیدم باز
چهار سال؟!..ماشالله بزرگه که...زودتر از اینا باید جداش میکردین...خدا شاهده من پسر اولم که الان هشت سالشه از نه ماهگی تو اتاق خودش میخوابوندمش،اولاش هی بقول شما مثل روح سرگردان در رفت وامد بودم ولی بعد چند ماه عادت شد،خودشم چون کوچیک بود راحت پذیرفت،هر چی دیرترسخت تر...ولی واسه بچه دومم که الان دوماهشه میخوام تا دوسالگی اتاق خودمون باشه،چون نمیخوام زیر دوسال اتاقش با برادرش مشترک شه،یکم بزرگتر شه،بعد تختشو میبرم اون اتاق که اتاق مشترکشون شه
منم سخت کنار اومدم ولی الان با خودم میگم من که دو تا داشتم سرقبلی ها هم شوهرم اخلاقش همین بود پس بهتره با شرایط کنار بیام. نهایتش اگر نتونستم نیروی کمکی میارم. بچه هام چه گناهی کردن مگه؟
تازه فکر کن من شاغل هم هستم. بعد از ۹ ماه باید برم سرکار.
فقط الان تنها نگرانیم اینه که این سومی سالم باشه. چون برا سقطش دارو مصرف کردم. فقط خدا بهم رحم کنه و از سر تقصیراتم بگذره
عزیزم آن علائم به خاطر زایمان وشرایط جدید زندگیت. نگران نباش.
فقط سعی کن خودت رو شاد نگه داری به چیزهای مثبت فکر کنی به آینده ی خوب
اینجوری حال شوهرت و بچه هات و زندگیت هک بهتر میشه.
اکر کسی کمک داری هم از ش کمک بگیرکه کارا برات راحتر بشه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
