من خیلی ناامیدم که تو ۳۳ سالگی مجبورم اینارو بخورم.نگید نخور که نمیتونم حملات پنیک دارم و اضطراب شدید و مداوم.یک ماهه دارو میخورم همش خوابم میاد دلم نمیخواد کارای خونه رو بکنم ناامیدم اصلا همش میگم بادوتا بچه کوچیک تو ۳۳رسالگی داروی اعصاب میخورم عاقبتم چی میشه عاقبت این بچه ها چی میشه😢کی مثل منه؟
درمان کن بذار اون بچه ها هم زندگی کنن
منم چند سال پیش مثل تو بودم
عزیزم من که از ۲۰ سالگی تا الان میخورم چی بگم
یا خواهرم از ۲۳ سالگی
آدم باید پی درمانش باشه خب
چیز خیلی بدی هم نیس
مادرم مصرف میکرد راست میگه بخاطر بچه ها هم که شده به خودت بیا من که خیلی داغون شدم.
انشالله آنقدر روزای خوبی رو پیش رو داشته باشی که آنقدر بخندی ندونی غم چیه.
طبق دستور پزشک بخور، بالاخره بعضی چیزا باید دارو مصرف بشه چاره چیه
من الان ۲۹
مشکلم اضطراب و استرس شدید و وسواس
خب با دکتر فعلیم که الان زیر نظرشم قرار شد تا وقتی که درمانم تکنیل شده بخورم
قبلش زیر نظر دکترای خوبی نبودم برا همین درمانم طول کشید
بستگی به بیماری و شدتش داره
بعضی بیماریا همیشه باید بخورن
بعضیا یه طی یه دوره ای درمان میشن
من الان خیلی بهترم خداروشکر دکترم میگه ورزش کن فعال شو داذوهات رو کم میکنم خودم تنبلی میکنم
بنظرم چون اوایل درمانی و بدنت با قرصا مطابقت پیدا نکرده
شایدم هنوز داروهای مناسبت رو پیدا نکردی
منم تقریبا اوایل اینجوری بودم
حتما این رو با پزشکت در میون بزار بگو داروها رو جوری تنظیم کنه به مشکل نخوری
صبور باش تا درمانت به تثبیت برسه
درخوست بده
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
