من خیلی وقته این حالتها رو دارم
کنکوریم هستم ...
و بابت همین مغزم داخل یه زندانی گیر کرده که نمی تونم از این حال بیرون بیام
شاید درک نکنید چی میگم ولی در عین اینکه کاری از دستم برای کنکور بر نمیاد افسردگی و نا امیدیم هم هر روز بیشتر میشه و هیچکس حالمو متوجه نمیشه
به همه چی فکر میکنم
حس میکنم واسه مامان و بابام کافی نیستم
هر لحظه حس عذاب وجدان دارم
هیچ کاری نمی تونم انجام بدم :)
پیش روانشناس هم نمی تونم برم هیچ کاری از دستم برای زندگیم بر نمیاد ...
فقط نماز بخون به خدا نزدیک شو خدا راه رو بهت نشون میده
احساسات بی ارزشن فقط تلاش کن
منم هر روز که پا میشم میگم چرا پا شدم
سعی حواست پرت کنی
لازمنیست هر روز درس بخونی
یکمی بیرون برو یه هوایی به سرت بخوره
یه تایمی با دوستات وقت بگذرون
یه کافه ای برو
یکم ورزش کن
موسیقی گوش بده
هنذفری بزار تو گوشت برو تو پارک بدو
بعضی وقتاهم نیازه یکم گریه کنی تا سبک بشی
تو موفق میشی 🍎
ببین کنکور واقعا ادمو بهم میریزه
شرایط مقطعیه
به این فکر کن اگه تلاش نکنی الان همینجوری این حالت باقی میمونه پس صدتو بذار همین امسال قبول شی تموم شه بره
صدا تنها نمیشه باید نماز بخونی قرآن بخونی درستو بخونی خدا میگه از من حرکت از تو برکت
بعدشم اگه دوستت نداشت الان نفس نمیکشیدی لابد یه دلیلی داشته که بین میلیاردها نفر آدم امروز تو رو هم یادش بوده از خواب بیدار کنه
یه لحظه فکر کردم نکنه دختر منی
اونم هر روز همینا رومیگه اونم کنکوریه فرقش اینه که هر روز و هرشب منو میبره تو اتاق و دو ساعت این حرفا رو با گریه و پرخاش میزنه و میگه یه کاری کن خب من مادر چکار کنم چند روزه بخاطر این کاراش قلبم درد میکنه
بخدا اینقدر کنکور مهم نیست که زندگی کردنا از خودتون دریغ کنید
مقایسه رو بریز دور شروع کن یه مشاور بگیر بشین پای کار یدفعه تموم کن بره میدونم سخته درس ها وحشتناکه حجم ها زیاده تجربی باشه که اصلا افتضاح شروع کن تمومش کن بره عمر خودت زندگی خودته به هزاران موقعیت بهتری که بعد قبولی سراغت میاد فکر کن به هزاران تفریح خودتو نجات بده هیچکس نمیتونه برات کاری کنه
