مثلا ما فامیلامون شهرستانن اکثرا
خودمون تهرانیم
و با کسی رفت و آمد هم نداریم
نهایتا با خواهرام و شوهراشون
من مجردم حس میکنم هیشکی منو نمیبینه
ظاهر و اینامم همه میگن خیلی خوبه
دارم افسردگی میگیریم سر این موضوع😔
کاش منم یه مرد بودم خودم میرفتم سراغ انتخاب دخترا
الانم ۳۰ سالم شده با اینکه سنم کمتر میزنه ولی دیگه دیره فک کنم
خدا دوسم نداره فک کنم
منم دلم به ازدواج درست میخواد اونم وقتی که جوونم
توروخدا بگید چیکار کنم
به مامانم که میگم عصبانی میشه میگه کاری ازش برنمیاد
وقتی تو خونه نشستی خواستگار از تو هوا پیدات کنه ؟
برو تو اجتماع کار پیدا کن
شاغلي؟ بايد تو ديد باشي
خیلیا معرفی میکنن،مثلا من مجرد که بودم برای ناخن که میرفتم میگفت کلی کیس ازدواج برات سراغ دارم و اینا
تاپیک منو نگاه کن
خواستگارام قابل ازدواج نیستن
روانی شدم
والا ما هم خییلی دختر مجرد میشناسیم که هیج جا نمیرن و دیده نمیشن و خاستگار سنتی ندارن ولی پارتنر دارن و یواشکی به شناخت رسیدن البته مامانه خبر داشته و ازدواج خوبی هم کردن
تهران فرهنگش با شهرستان فرق داره خودت باید پیدا کنین دیگه سنتی سخت پیدا ممکنه بشه تهران
