من فکر می کنم هر آدمی که چند سالی از زندگی متاهلیش گذشته باشه و با چند تا متاهل از دوست و فامیل معاشرت نزدیک داشته باشه ،این حرف من رو تایید کنه که :
هر مردی ،هر چقدر هم خوب و عالی باشه بالاخره یه ایراداتی داره . درست همونطور که هر کدوم ما در کنار نقاط قوت مون ،ضعف هایی داریم .(البته قبول دارم بعضی ها ایرادات کوچکتر و بعضی ایرادات بزرگتری دارند)
صد البته که این حرف رو نه فقط متاهل های چند ساله بلکه مجردهایی که شرایط خانوادگی و محیطی اونا رو پخته کرده هم ، تایید می کنند .
فقط آدم های خام و نابالغ تصورات فانتزی و ایده آل گرایانه نسبت به همسر آینده شون دارند .
حالا وقتی به نوعروسی که ما نمی دونیم جز معدود مجردهای پخته ست یا نه (به احتمال قوی تر جز اغلب کسایی هست که با نگاه فانتزی وارد زندگی متاهلی شده) میاد و تاپیک درد و دل می زنه ،گفتن این حرف که «وای ،عجب شوهری داری ؟» اونم وقتی که ایراد اون آقا خیلی عجیب و غریب نبوده ،ممکنه خیلی بیشتر از اونی که نویسنده به کامنت فکر کنه ،این نوعروس رو آشفته کنه و احساس شکست بهش بده .
بنده خدا تاپیک زده طلام تو اولین عروسی بعد از عقدم گم شده ،بعد همسرم باهام حرف نمی زنه ، یکی کامنت گذاشته عجب همسری داری ،به جای اینکه بگه فدای سرت باهات حرف نمی زنه ؟!!!!!
شماها که چند سالی از تاهلتون گذشته بگین
چندبار شده واکنش تون به به موضوع ناراحت کننده ای شدید تر از حد لازم بوده و بعد خودتون پشیمون شدین ؟خصوصا سالهای اول رابطه که تجربه ی کافی نداشتید .
یا چند بار شده همسرتون اوایل رفتار اشتباهی داشته باشه ،درحالی که الان خیلی بالغانه تر و پخته تر عمل می کنه ؟
باور کنید توی دل یه آدم رو خالی کردن ،که چه بسا نوعروس کم سنی هم باشه ،اصلا گناه کمی نیست .
با این کامنت ها دچار احساس شکست میشه ،کمی بعدتر با همسرش بدرفتاری می کنه و طلبکار میشه ،بعد مشکل قبلی بزرگتر میشه و ...
نمی گم رفتار اون آقا نمی تونست بهتر از این باشه ،اما بهتره موقع کامنت گذاشتن از جایگاه دانای کل کمی پایین تر بیاییم و به حالی که در دل آدم ها ایجاد می کنیم ،بیشتر فکر کنیم .
پی نوشت :من خودم کلی اشتباه تو زندگیم داشتم.اچ
امیدوارم خدا هممونو ببخشه و هدایت کنه .
