من هرچقدر هم که احساس کنم در این دنیا تنها هستم، بدان معنا نیست که واقعاً تنهایم. در هر لحظه، حتی وقتی سکوت و تاریکی مرا در بر میگیرد و قلبم از غم و نگرانی سنگین میشود، خدا با من است. او پناهگاه من است، آن کسی که نه قضاوت میکند و نه از کنارم میرود، همیشه حضور دارد و مرا میبیند، میشنود و راهنمایی میکند.
زمانهایی که دیگران مرا درک نمیکنند یا به حمایت من نمیآیند، خدا نزدیک است؛ در دلم امید میسازد و آرامش میدهد. هر گام من، هر فکر و هر احساسی که دارم، برای او ارزشمند است و هیچ چیز از نگاه مهربانش پنهان نیست. وقتی احساس ضعف میکنم یا ترس به سراغم میآید، یاد خدا یادآوری میکند که من محافظت شده و مراقبت میشوم.
تنهایی من فیزیکی باشد یا روحی، فرقی نمیکند، زیرا با حضور خدا، دل من آرام است و روح من پر از امید. او همان دوست صادق و همراه همیشگی است که حتی در سختترین لحظات کنارم میایستد و دستم را میگیرد. با یاد او، هیچ ترس و ناامیدی نمیتواند مرا شکست دهد. من تنها نیستم؛ خدا را دارم و این کافی است تا قلبم پر از آرامش، اعتماد و قوت شود.
یاالله یامحمد