نامه دلخوری:
سلام به تو، یا به همهی آدمهایی که منو طرد کردند،
میخوام بدون هیچ ف، یلتر و رعایت ادب بگم:
چقدر دلم شکست وقتی منو نخواستید.
چقدر دردناک بود که با نگاهها، حرفها و رفتارهاتون بهم گفتید: «تو کافی نیستی».
تو کافی نبودم برای شما، اما هیچ وقت نفهمیدید من کی هستم.
من زحمت کشیدم، مهربون بودم، تلاش کردم که دوستت داشته باشید،
اما شما هیچ وقت نگاه نکردید... هیچ وقت درک نکردید... هیچ وقت قدرم رو ندونستید.
چقدر عادلانه است که وقتی من دارم خودم رو دوست دارم، شما ناتوانید مرا ببینید؟
چقدر خستهکننده است که وقتی من دردمو دارم، شما راه فرار دارید و من تنها میمونم؟
من دلخورم، خستهام و گاهی نسبت به خودم هم حس نفرت پیدا میکنم،
اما هنوز زندهام، هنوز قلبم مهربونه، هنوز دوست داشتن بلدم، حتی وقتی که شما بلد نبودید.
امیدوارم یه روز بفهمید که آدمها، ارزشمندند، حتی وقتی شما نخواستید.
و امیدوارم من یاد بگیرم وابستهی کسی نباشم که ارزش دیدن مرا نداره.
