سلام من قبلا خیلی خودمو دوس داشتم،وقتی بچه بود خیلی خوشگل بودم اما اما رفته رفته از نحوه برخورد آدمها متوجه شدم که من رو دوس ندارن، مدرسه میرفتم منو توی جمعشون نمیپذیرفتن،قالم میذاشتن،مثلا یبار گفتن تو چشم بذارو ما قایم شیم ،سرمو برگردوندم دیدم همشون رفتن یکیشون که زرنگ کلاس بود بهم گفت میخواستن قالت بذارن .....یا قرار بود قبل اینکه با هم بازی کنیم با هم بریم،خوراکی بخریم اما اونا دونفری رفتن و منو تنها گذاشتم ولی خوراکی منو هم میخوردن حتی یکیشون اسباب بازیمو دزدید و گفت برنداشته.....دوره دبیرستانم کسی دوسم نداش اما سعی میکردم با همه ارتباط برقرار کنم ، شاگرد تنبل نبودم اما همه دوس داشتن با دختر خوشگل صمیمی باشن....دانشگاهم تنها بودم...هیچ پسری منو نخواس....تک و توکم توی مجازی یا هول بودن یا با خودم میگفتم منو رد میکنه و واقعا یبار اینطور با یه پسری رفتم بیرون،اون اومد شهرمون.... ماسک داشتم حس کردم ازم خوشش اومده بار دوم بدون ماسک رفتم
منم توی مدرسه از این اتفاق ها برام میوفتاد. نمیدونم چرا
چقدر مثل منی 😅
ولی اینطور نگو خیلیم قشنگی ها
خوب ادامه اش چیشد عزیز دلم ؟
مگه بچه های کوچیک هم به زشتی و زیبایی اهمیت میدن
چ بچه های بودن اونا
خب چی شد بدون ماسک رفتی؟
هرکی میخواد بخاطر قیافه باهات رفیق شه همون بهتر که نشه
عزیز من انسان های بسیار زیبا هم رفته رفته فرسوده میشن من خودمم چهرم معمولیه اما همونجور که هستم خودمو بینهایت دوست دارم به این نتیجه رسیدم که زیبایی به دیدگاه افراد بستگی اره ممکنه شما از نظر خودت زشت باشی اما از نظر من زیبا قرار نیست به خاطر بازخورد دیگران خودتو گوشه گیر کنی نمیخواد خب نخواد لطفا کمی اعتماد به نفس داشته باش
مثل منی
من تا ۱۵ سالگی خیلی اعتماد بنفس داشتم ولی واقعا هم زیبا بودم همه بهم میگفتن خوشگل
وارد دبیرستان که شدمم خیلییییی از ریخت افتادم.. خیلی فکروخیال میکردم
ببینم بنظرم مقصر خودتی تا زمانی که خودت رو محتاج توجه دیگران قرار میدی تا زمانی که نظر دیگران رفتار دیگران برات مهمه همینه ول کن خب بدرک که کسی نمیاد باهات حرف بزنه یا هرچیز دیگه تو خودت باید اول برای خودت ارزش قائل شی تا زمانی که خودت به خودت احترام نزاری هیچ بهت احترام نمیزاره تو مغرور باش اتفاقا اگر اونا اومدن سمت تو تو باهاشون اوکی نشو تو سمتشون نرو اونموقعه همه چی درست میشه
