میدونم بعضی روزها وقتی به آینه نگاه میکنی، حس میکنی کافی نیستی، یا زشتی، یا هیچ چیزت درست نیست. اما میخوام یه حقیقت ساده اما قدرتمند رو باهات شریک شم: دوستداشتنی بودن هیچ ربطی به ظاهر یا استانداردهای دیگران نداره.
دوستداشتنی بودن یعنی وقتی کسی تو رو میبینه، دلش آروم میشه. یعنی وقتی لبخند میزنی، حتی بدون اینکه متوجه باشی، دنیای کسی رو روشن میکنی. یعنی وقتی صدای تو میاد، کسی میتونه آرامش پیدا کنه، حتی اگه قیافهات با تصورات جامعه مطابقت نداشته باشه.
تو با همین وجودی که داری، با همین نقصها، با همین چیزهایی که فکر میکنی کم و کمه، همین حالا هم کامل و دوستداشتنیای. هیچ کسی نمیتونه چیزی از ارزش تو کم کنه. هیچ معیار خارجی نمیتونه تعیین کنه که تو چقدر ارزشمندی.
یاد بگیر که به خودت نگاه کنی و بگی: «من کافیام. من دوستداشتنیام، دقیقاً همانطور که هستم.» حتی وقتی کسی نمیفهمه، حتی وقتی کسی تعریف نمیکنه، حتی وقتی خودت شک داری. چون دوستداشتنی بودن یک حق طبیعی توست، نه جایزهای که باید کسب بشه.
یادت باشه، آدمها با روح و قلبشون به کسی عشق میورزند، نه با ظاهرش. پس وقتی احساس کردی زشتی، یا کافی نیستی، به خودت یادآوری کن: تو با تمام چیزهایی که فکر میکنی عیب هستند، یک نفر فوقالعادهای و دلتنگ محبت توی خودت نیست، چون خودت بهترین منبع اون محبت هستی.
پس از امروز، هر بار که به آینه نگاه کردی و به خودت سخت گرفتی، بگو:
«من دوستداشتنیام. من کافیام. من ارزشمندم. من شایستهی عشق و احترامم.»
و بعد نفس عمیق بکش، چون این حقیقتی است که هیچ کسی نمیتواند از تو بگیرد.
تو با همین بودن، با همین صداقت و با همین دل مهربان، دنیا رو کمی بهتر میکنی. و همین کافیست.
-
