همیشه دوس داشتم زود بزرگ شم برم سرکار مستقل شم ولی الان ترسشو دارم. کاش زمان انقد زود نگذره. ب مدت دو سال خودمو از هر رابطه تاکسیک و سمی دور کردم و الانم دوستایی دارم ک واقعا خوبن ولی بازم حس تنها بودن میکنم. همیشه میگفتم وقتی ادم تنها باشه تمرکزش رو خودشه و پیشرفت میکنه ولی هر روز فقط حس پوچ بودنم بیشتر شد. انگیزم کمتر شد ولی هنوزم دارم ادامه میدم و ب سختی خودمو رو ی نمودار صاف نگه داشتم نه پیشرفت نه پسرفت فقط با استرس بیشتر ادامه میدم . امیدوارم این تولد بهونه ای شه که بیشتر ازین وقتمو تلف نکنم و ب خودم بیام و تا دیر نشده تلاش کنم واسه منه 10 سال بعد پشیمونی نزارم:)