خوابم نمیبره.
امشب مهمونی گرفتم. شام آماده کردم.
دلم میخواست با یکی حرف بزنم.
بعد مهمونام همه داشتن از کار و اداره و کارتابل اداری و مرخصیو تعطیلی پنجشنبه حرف میزدن.
منم که خونه دارم اصلا هیچی نمیفهمیدم که چی میگن.
احساس بدی پیدا کردم.
نه اینکه فکر کنی نیم ساعت حرف زدن ، کل مدت در مورد حقوق و شیفت و هم کارای اداره شون حرف میزدن.
منم هیچی نداشتم بگم. ساکت موندم
احساس بی ارزشی میکنم.
مهمون خونه دار دعوت کن نه کارمند که بشینن مثل عقب مونده ها پز حقوقشونو بدن
شما بحث و عوض میکردی
فامیل بودن یا همکارای همسرتون؟
به جاش ۵ صبح اونا بیدارن و تو میتونی بخوابی. سر چه چیزایی احساس بی ارزشی میکنیا. ارزش آدم به این نیست. به اخلاقشه به رابطه اش با آدما و خداست.
میفهمم چی میگی
خودتو با یه کار مشغول کن
منم جمعهایی که از کارشون حرف میزنن بدم میاد خیلی خشکه
منم اون روز جاری و خواهرشوهرمو دعوت کردم کل شبو باهم حرف زدن با من نه خیلی دلم شکست
اگه شاغل بودی بدو بدو بعدش باید میرفتی سرکار. ظهرم با سرویس باید برمیگشتن تنها میموندن خونه. ناهارم باید از رستوران میگرفتی. با هزار خستگی باید به درسای فرداشونم میرسیدی. شاغل بودن وقتی شدنیه که ازت توقع کار خونه نداشته باشن. مثل مرد ها.
