من ۲۰ و خرده ای سالمه هیچوقت یادم نیس از بچگی تا الان خانوادم بهم مسئولیتی داده باشن اصلا انگار روم حسابی ندارن. گاهی وقتا دختر عموی ۱۴ سالمو که میبینم مثلا مامان بابام میفرستنش نانوایی مغازه و... باور کنید حالم یه جوری میشه احساس کم ارزشی میکنم اون نیازی که داشتم از این مسئله برطرف نشده و هیچ جوره هم اعتماد بنفس ندارم. البته دلیل اعتماد بنفسم فقط این نیست ولی این هم خیلی موثر بوده و بشدت حسش میکنم ولی به بقیه خواهرام مسئولیت دادن
*مامان باباش
دقیقا منم، حتی الان کاری بهم میسپرن خودشونم دخالت میکنن، اصن با این سن نمیدونم مسئولیت پذیری یعنی چی یا اصلا به خودم اطمینان ندارم حتما باید یکی تاییدم بکنه وگرنه من کاری انجام نمیدم از جلوی خودم
من میترسم دخترمو جایی بفرستم حقیقتا خطرناکه
ولی خودم ی جاهایی بیرون میایستم میخوام اونا واری رو انجام بدن
از یه جایی باید شروع کنی درسته که پدر و مادرت اشتباه کردن نباید شما ادامه بدی. یه سری کارا رو لیست کن برای خودت و انجام بده مثلا تنهایی خرید کردن آشپزی کردن حتی پس انداز کردن نمیدونم هر چی که خودت فکر میکنی به تنهایی نمی تونی انجام بدی.
الان پسر من دو سالشه ازش میخوام که ظرفشو که چیزی میخوره برداره بزاره روی اپن. یا لباسشو بیاره تا عوض کنم. از الان شروع کردم کارا رو خودش انجام بده تا بزرگتر شد بتونه شخصیت مستقل داشته باشه تا وابسته.
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
