فیبروز ریه یعنی سفت و زخمی شدن بافت ریه.
در این بیماری، بافت ریه بهجای اینکه نرم و انعطافپذیر باشه، به مرور زخم میشه و خاصیت ارتجاعی خودش رو از دست میده. این باعث میشه اکسیژن سختتر وارد خون بشه و فرد دچار تنگی نفس، سرفهی خشک و خستگی بشه.
علتها
بعضی وقتها علت مشخصی نداره (فیبروز ریوی ایدیوپاتیک).
گاهی به خاطر تماس طولانی با گرد و غبار، مواد شیمیایی، دود سیگار
یا بیماریهای خودایمنی مثل روماتیسم
یا عفونتها و مصرف بعضی داروها ایجاد میشه.
درمان
در حال حاضر درمان قطعی برای از بین بردن زخم ریه وجود نداره، ولی:
داروهایی مثل پرفنیدون (Pirfenidone) و نیتدانیب (Nintedanib) میتونن سرعت پیشرفت بیماری رو کم کنن.
اکسیژنتراپی برای کاهش علائم کمک میکنه.
فیزیوتراپی تنفسی و ورزش سبک هم مؤثره.
در مراحل خیلی پیشرفته، پیوند ریه تنها راه درمان قطعی محسوب میشه.
میزان خطر
بستگی به شدت و سرعت پیشرفت بیماری داره:
در بعضیها سالها خیلی کند پیشرفت میکنه.
در بعضی دیگر سریعتر پیش میره و باعث نارسایی تنفسی میشه.
یعنی میشه گفت بیماری جدی و نیازمند پیگیری مداومه، اما شدت خطر برای هر فرد فرق میکنه.
میخوای برات توضیح بدم چه علائمی باید جدی گرفته بشه و نشونه میده که باید سریعتر به متخصص ریه مراجعه کنی؟