خواهر جان، یکبار یکی از دوستانم گفت بریم بیرون، حرف زدیم شروع کرد به درد و دل کردن. ایشون از اونهایی بود که همه میگفتند چقدر خوشبخته چقدر عالیه و... درد و دل کرد از مشکلاتش گفت و گفت، حتی گفت خواهر خودمم خبر نداره.
و من تعجب میکردم، نه از حرفهاش، از اینکه چطور تو ذهنمون درباره زندگی بقیه فکر میکنیم و خودمون رو مقایسه میکنیم وقتی جز خدا کسی خبر نداره.
پس همونطور که خودتون هم گفتید ما چشم برزخی داریم، از زندگی بقیه هم خبر نداریم و نمیتونیم بگیم فقط برای بعضی هاست. اینجا بهشت یا جهنم نیست. زندگی تلفیقی از خوشی ها و سختی های گذراست، جاییه که بهشت با جهنممونو میسازیم.
مشکلات، فلسفه های مختلف دارند. گاهی از اعمال و گناهان خودمونه از انتهابات اشتباه خودمون، گاهی امتحانه، گاهی براش افزایش ظرفیته، گاهی جنبه آموزشی داره و... اما ریشه مشکلات مومن و کافر متفاوته. چرا؟ چون اولا نصرت خدا برای مومن هست(به شرط توکل و توسل و اعتماد به خدا) دوما مومن نگاهش فرق میکند، روایت هست مومن درمانده میشه اما ناامید نه. پس اگر ناامید شدیم باید ببینیم کجای کارمون ایراد داره.
مومن محکمه، امیرالمومنین(ع) فرمودند مومن محکم تر از کوه است. نشاط داره، روایتهای رزمنده ها تو جبهه ها رو شنیدین؟ تو اوج سختی با دست خالی مقابل سی و چند کشور وایسادند اما نشاط داشتند، امید داشتند، یقین داشتند، ایستادند چون نگاهشون به آسمان بود نه زمین.
اینکه گفته شده مومن تو مشکلات رشد میکنه و کافر پژمرده میشه، ناشی از نگاه و قلب مومنه، قلب و روح مومن سرشار از یاد خداست. نگاه زیبا بین داره مثل حضرت زینب(س) که تو اوج سختی فرمودند جز زیبایی چیزی ندیدم. مومن سختی هم بکشه باز یقین داره خیری تو اون سختی براش هست و بیهوده نیست.
درباره طرفیت داشتن یا نداشتن، ظرفیت ما رو خدا میدونه، هرگز فراتر از ظرفیتمون سختی نمیکشیم که لبریز بشیم، اگر لبریز شدیم یعنی از ظرفیتمون استفاده نکردیم
تفکر قرآن و سیره اهل بیت(ع) رو باید یاد بگیریم تا به اون نگاه درست برسیم