به نظرم یه مهارت و کاری که بهش علاقه داری ، کارمندی هایی مثل معلم و کارمند بانک و شغل های ازاد و مهارت هایی که بهشون علاقه داری مثل مربی باشگاه یا ارایشگر لاین های زیبایی یا دکتر و وکیل که مطب و دفتر داشته باشی کارت دست خودت باشه میصرفه .
ایا کارهای شرکتی تو تهران با ساعت های کاری بالا و ۱۲ ساعته در روز و فشار کاری زیاد و از اون طرف رفتامد به حومه ی تهران که خودش ۲ ساعت زمان میبره و اومدن خونه و رسیدگی به خونه و بچه و کارای منزل ، اینجوری میصرفه؟ بدن از پا در نمیاد؟
نه دیگه وقتی نمیمونه
این مدل کارا برای زمانی خوبه که خونه بیای غذا اماده باشه
بخوری بخوابی
آرایشگری مصرفه
ولی شغل های دولتی پرستیژ اجتماعی بالایی دارن و تو جامعه اعتبار داری
نه اصلا
من ک مجرد بودم شاغل بودم با اینکه کارمو دوس داشتم سرویس میشدم از خستگی
ازدواج کردم راحت شدم بخدا حالا میفهمم زندگی چیه
ورزش میکنیم راحت اشپزی میکنیم بچه داری میکنیم
راحت شدم
یادم میاد ب مجردی گریم میگیره
حتی خیلی معلمهام دیدم خسته میشن با اینکه ساعت کاریشون خیلی نیست
من تازه ۲۰ سالمه. از ۱۸ سالگی شروع کردم به کار کردن. من دختری بودم که خیلی ذوق و شوق داشتم برای کار کردن و کستقل شدن. اما انقدر محیط کار سمی بود که بعد تز دوستا زده شدم. وقتی میگم سمی ینی حمال میخواستن یا صاحبکارت بهت پیشنهاد میداد در حالی که زن و بچه داشت یا شخصیت و غرورت رو جلوی مشتری خرد میکردن. من تازه جاهای بدی کار نکردم. با دکتر ها کار میکردم. توی این سن و این مدت زمان ۲ سال به این نتیجه رسیدم که کار بیرون به درد زن نمیخوره. من خودم ترجیح میدم تو آینده رو تربیت بچه هام کار کنم. برای همسرم خونه رو آماده کنم نه اینک هبه خاطر کار بیرون همیشه خسته باشم. البته که میدونم شرتیط اقتصادی اجازه این کارو نمیده و منم مجبورم دا به پای همسرم بیرون از خونه کار کنم.
شما باشید برا ماهی شیش هفت تومن میرید سرکار؟
