سلام،من چند ساله خودمو همسرم دخترمو میبریم مدرسه ۱ کیلومتر فاصله داره تا خونمون من پیاده میرمو میام جفت زانوهام داغون شدن آب زانو گرفتم واقعا در غذابم یه هفتم هست که آسانسورمون خرابه خونمون طبقه پنجه فکرشو کن هرروز ۴ کیلومتر راه باید برم و ۵ طبقه پیاده،به شوهرم گفتم سرویس بگیر گفت پول ندارم مجبور شدم تنها پول تو جیبیم که همون یارانس ازش خرتو پرتای خودمو دخترمو میخرم بدم برا سرویس ،ولی همش عذاب وجدان دارم که کاش سرویس نمیگرفتم و میبردمش به زودی آسانسور درست میشه سختیش کمتر میشه
این کاربری دست چند نفره (کارآگاهان محترم عزیزم این امضا میدونی برا چیه؟من نه دروغگو ام نه فقیر ک چند نفری از ی سیمکارت استفاده کنیم... گاهی داستان آدمای دیگه رو تو تاپیکام میگم یا از زبون آدمای دیگه تاپیک میزنم برا همین گفتم شما کاراگاه ها ب زحمت نیوفتین )
من دیسک کمر دارم خونمون طبقه سومه ، منم همیشه خودم میبردم و میآوردم، ولی امسال دیگه در توانم نبود فلج میشدم چون فیزیوتراپی هم میرفتم پله برام سمه ، ترجیح دادم سرویس بگیرم جونم عزیزتر از این حرفاس
میگن زندگی برای زنده هاست اما خدایا ، بس که ما دنبال زندگی دویدیم بریدیم که