روزی که اسم و عکسمو بنر زدند تو سطح شر با مادرم دیدمش پرید جلو و تبریک گفت و سریع گفت کتابهاتو نگه دار بده به من
منم گفتم نذر کردم دادم کتابخونه واقعا هم نذر کرده بودم و داده بودن کتابخونه روستای مرحوم نزدیک شهرمون
اصلا بهش فکر نکن و تا کسی را نشناختی باهاش دوست نشو من چوب سادگیم را خوردم هر چی اذیتم میکرد و عذرخواهی میکرد فورا میبخشیدم و دوباره روز از نو بعدا که بزرگتر و عاقل شدم هیچ وقت باهاش حرف نزدم اما خودش و دوست صمیمیش یکی از بچه ها رو فرستاده بودند بپرسه از زندگی من و براشون خبر برده بود.
اخه از روز اول کنارم نشسته بود بخاطر همون بعد من چشام درد میکرد ابروهامو تکون میدادم بالا پایین میکردم از شدت درد به همه گفته بود که من مریضم و روانی ام و به خودم گفت که دیکه همه میدونن مریضی داری و من باهاش حرف نزدم و معذرت تواهی کردن و انقدرم عقده ای بود به بغل دستیش میگفت که یکیو ناراحت کردم نمیدونم چطور از دلش دربیارم که من بشنوم حتی غرورش نمیزاشت بیاد به خودم بگه
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
47 ثانیه پیش
47 ثانیه پیش
47 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
