سلام خانوما خوب هستین، میگم که ما تا کی باید غصه پدرمادرمونو بخوریم اخه، انقدررر هم بحث کردن میشه مگه، درسته ازدواج کردم، جدام ازشون، و خلاصه تازه رنگ و بوی خوشبختی رو میبینم بعد ۷سال سختی
اما نمیذارن خوش باشم فکرو خیالشون نمیذاره تا چیزی هم میگی این میگه خودمو میکشم، اون میگه همه چیو تمومش میکنم، تا میام تو خونم بخندم عذاب وجدان نمیذاره. چرا خدا چه گرفتاری شدم من که حتی حوصله طفلک خودمم ندارم، حرصمو سراون خالی میکنم🥲
بیچاره بچهات
آخی مثل من. نمیدونم غصه پیریشونو بخورم یا غصه دعواهاشون. یا غصه زندگی خودم
دلت برای چه چیزشون میسوزه که فکر و خیالشون رو داری
شما چرا خودت رو میندازی وسط ماجرا مگه کاری از دستت بر میاد؟ تا حالا این دلسوزی هات به کارشون اومده؟
خوب پس هیچ کاره ای دلت برای خودت بسوزه
اونها خودشون این زندگی رو انتخاب کردن خودشون اختلاف دارن و همه چیزش به خودشون مرتبط هست
مسئولیت پسرت گردن خودت هست اما در قبال جنگ پدر مادرت هیچ گونه مسئولیتی متوجهت نیست چون واقعا کاری ازت بر نمیاد اون دوتا اختلاف دارن با هم واقعا هیچ ربطی به شما نداره و هیچ کاری نمیتونی انجام بدی
