مهربانی، زبان خاموشیست که دلها آن را بهتر از واژهها میفهمند.
در جهانی که هرکس بار خودش را به دوش میکشد، مهربان بودن یعنی لحظهای سبک کردن بار دیگری، بیهیاهو، بی انتظار.
ما همه زخمیهای روزگاریم؛ گاهی با لبخندی، گاهی با نگاهی، میشود مرهم شد.
پس اگر عبور کردی از کنار دلی، آرام باش... شاید آن دل، آخرین امیدش به لبخند تو باشد.
مهربانی را خرج کنیم، حتی اگر دنیا حسابوکتاب بلد نیست.
چون آنچه میماند، نه نام است و نه مقام...
تنها ردی ست از نوری که در دل کسی روشن کردهای
