راستشو بخوام بگم من هیچوقت به این رشته فکر نمی‌کردم چون تجربی بودم.
اخرای کنکورم بود که با خوندن کتاب ها و اینکه چون آدم اجتماعی ای هستم دیدم عاشق این رشته ام.
رفتار های آدما و تحلیل کردتشون جزو علایقم هست.
دوست دارم دکترای بالینی رو بگیرم.
آدم خیلی دلسوز و همدردی هستم.
ناگهان با کابوس بازار کار ایران مواجه میشم، تو شهرستان زندگی میکنم و یکم میترسم.
خودم خیلی اهل مطالعه م و زبان انگلیسی رو مسلطم.
نظرتون چیه؟ جای پیشرفت و کار میشه برام؟
