این عدالتی که میگن کجاست؟ کو؟
چرا ما زنا باید برای کوچکترین کار چشممون به دهن مرد باشه تا اجازه صادر کنه طوری که انگار صاحب ماعه؟ مگه هرکسی متعلق به خودش نیست؟ من مال خودمم و حق انتخاب مال خودمه و تصمیم گیرنده خودم، خودمم ولی چرا باید طوری باشه که مرد گفت فلان کن موظفی فلان کنی؟ من واقعا هیچ عدالت و آزادی تو زندگی زنامون نمیبینم و درک نمیکنم این محدودیت ها از کجا میان! بعضی مرد هاام که دیگه نوبرن
میگن بچه بیار آزادی داشته باش
اصلا نمیتونم هیچ توصیفی برای زندگی زنانه داشته باشم
بدتر از مردایه زن ستیز
زنایه زن ستیزن واقعا درک نمی کنم
کسی که تو جامعه مردسالار زندگی می کنه در مورد اینکه پدر و برادرش چه جور ادمایی از اب دربیان قدرت تصمیم گیری ندار
اما در مورد مردی که باهاش ازدواج می کنه چرا
وقتی به عنوان یک زن در یک جامعه مردسالار زندگی میکنید باید هزار برابر بیشتر از یک زن اروپایی یا آمریکایی حواستون باشه که با چه تیپ مردی ازدواج میکنید چه جور آدمی رو به زندگیتون راه میدید
چون اگر توی این زمینه اشتباه بکنید خیلی خیلی بیشتر از اون زن اروپایی یا آمریکایی باید تاوان بدید تا بتونید این اشتباهتون رو جبران کنید
محدودیتها و فشارها هر چقدر هم پررنگ باشن، نمیتونن روح مستقل و حق انتخاب زن رو محو کنن
همه نمیتونن خودشون انتخاب کنن یا حتی وقتی انتخاب میکنن بعد ازدواج اون مرد کاملا تغییر میکنه... خود من با پسر عموم ازدواج کردم و اصلا فکر نمیکردم دو سه ماه بعد ازدواج انقدرررر محدود کننده باشه درحالی که یک سال و شش ماه نامزد بودیم حتی
دخترامون متاسفانه یه جوری از روز اول با پسرا برخورد میکنن انگار عدالتی در کاره
بعد میبینن که اشتباه کردن و پسره فقط ژست مدرن بودنو میگرفته یه مردسالاره تمام عیاره!
وقتی آگاه باشی مردسالاری در ایران وجود داره از روز اول با پدافند وارد رابطه میشی و کمتر باخت میدی
من پنج سال پیش زندگیم کاملا استقلال خودش رو داشت
درآمدم برای یک هفته دو میلیون بود «پنج سال پیش!!!»
جایی نیاز داشتم برم پدرم بهم اعتماد داشت و فقط کافی بود بهش خبر بدم و برم نه اینکه دو ساعت التماس کنم
هر نوع پوششی با در نظر گرفتن محیطم و مناسب با چیزی که باید باشه داشتم
ارتباطات و دوستیم سرجاش بود
تحصیل میکردم و بهترین معدل رو داشتم
پسرعموم که اومد خواستگاریم بهم اطمینان داد همه اینا قراره سرجاش بمونه تا اینکه بعد یک سال و خرده ای نامزدی ما ازدواج کردیم و اون موقع دیگه هیچی از زندگی گذشته من برام نموند
ترک تحصیل کردم
استقلال مالی دیگه ندارم و باید چشمم به جیب همسرم باشه
هیچ دوستی ندارم و باید با زنهای فامیل که ده سال ازم بزرگترن رفتوآمد کنم
تا سوپری سرکوچه برم باید حتما یکی همراهم باشه چون تنهایی حقش رو ندارم
ازدواج های الان فقط با حق طلاق داشته باشین
نه خیلی اصرار کردم بریم پیش مشاوره
فکر میکنه همه نشستن به من راه و روش خراب شدن زندگیمو یاد بدن، من برم مدرسه یا با کسی دوست باشم و شغلی داشته باشم باعث میشه زندگیمون از هم بپاشه
معتقده بشینم تو خونه خانومی کنم برای خونم و ملکه خونهم باشم
