یادمه روز اول دانشگاه یکی تو دانشکده سنمو پرسید گفتم ۱۹ گفت ولی بهت میخوره خیلی باشی.
کلا یبار دیدمش و سال ها گذشته ولی هیچوقت چهره و ژست و حالتشو یادم نمیره
شاید برچسب پرنسسعلی الان بهم بزنید بگید زیادی حساسه ولی چهار سال تمام یکی از هم خوابگاهی هام تقریبا هر هفته بهم یاداوری میکرد بخصوص که اون یه سال ازم کوچیکتر بود. هی مسخرم میکرد هی فقط لبخند عادی میزدم که مثلا برام عادیه تا بعنوان نقطه ضعفم نبینتش ولی همیشه و همیشه میگفت
بخدا خیلی تاثیر بدی تو روحیه میذاره
برای همین از اون موقع تا الان هیچوقت تو هر سنی که بودم حس پیری میکردم
تو ۲۰ سالگی، ۲۱,۲۲,۲۳ الی آخر
یعنی هیچوقت حس نکردم جوونم
به همدیگه رحم کنیم
