من از دست خانواده ام خسته ام، از تعیین تکلیف شدن ها، باید و نباید ها، حق نداری ها، از زدن از خواسته های کوچیک و بزرگم، از فهمیده نشدنم، از متفاوت بود عقاید و خواسته ها، از تهدید شدنم
از اینکه بترسم چی بگم یا نگم
از اینکه بترسم امروز چی ازم سلب میشه و فردا چی
یه دوست دوران دانشجویی دارم که با هم تو خوابگاه میکردیم، اون خیلی وقته مستقل شده خونه گرفته کار میکنه. اینکه برم پیشش و با هم بریم سر کار که تو دینش هم نمونم ایده ی بدیه؟
همیشه همچین تاپیک های حیاتی ای بی جواب میمونه
اگه دختر خودساخته ای هستی و خانوادتم بااین موضوع کنار میان حتما برو
نمیتونی بری سرکار همینجا؟
همه کاری مورد تاییدشون نیست
میگن فقط دولتی
دولتی هم آوردنش رقابت با هزارنفره
شاید تا ابدیت نتونستی و دستت موند تو گل
جدای از این، تو قسمت رزومه سابقه ی کاری و مدرک کارگاه و ... مرتبط با رشته ات امتیاز داره
ممکنه یه نفر یه گونی فقط مدرک جمع کرده باشه، ولی من چون باهاشون خوب نیستم حتی نمیگم فلان کلاس رو باید برم یا بهمان چیز
چون حضورشون تو زندگیم یعنی تباه شدنم، و با اینقدر پول گرفتن خودم رو دارم بیشتر میندازم تو چاه
عزیزم خب بهشون بگو همون کار دولتی هم نیاز داره ب سابقه کار همشون سابقه کار میخان بگو باید جایی بری ک برات سابقه شه بعد بتونی بری ی جای دولتی
فروشندگی هم خوبه بنظرم که بری
یکی دو سال که کارکنی پانسیون هم گزینه خوبیه
