آرامش شب

شوهر من وقتی پول نداره، یه روانی واقعی میشه. وقتایی که پول داره، میتونم بگم با بچه سرمو مشغول کنم که دعوامون نشه. اما وقتایی که پول نداره، من هیچ کاریش هم نداشته باشم و با خودم مشغول باشم، بازم میاد بهم گیر میده و داد و فریاد می‌کنه. فریادهای وحشتناک که گوش همسایه ها هم کر میشه با صداش. خب این حالت های زمان بی پولیشه و اکثر اوقات هم بی پوله. پس اکثر اوقات حتی اگه سرمو با چیز دیگه ای مشغول کنم، بازم میاد و بهونه میگیره سرم داد میزنه. پس بچه توی این شرایط مصلحت نیست. ما گربه داریم خونمون، به گربه رحم نمیکنه و پیشش وحشتناک داد میزنه، گربه بیچاره از ترس نمیدونه توی کدوم سوراخ قایم بشه نفس نفس میزنه از ترس. به گربه رحم نمیکنه، به بچه رحم میکنه؟! این فقط اعصاب خودش براش مهمه، حرف باید حرف خودش باشه. الان دلش میخواد داد بزنه، منو مقصر می‌کنه. بهم فحش میده، میگه تو باعث شدی بهت فحش بدم. اصلا از رفتارهای خودش پشیمون نمیشه که منم امید داشته باشم. در قبال رفتارهای خودش کاملا بی مسئولیته و میگه تو باعث شدی من فلان رفتار رو بکنم. مثال بگم، بهم گفته بود آب بذار یخچال خنک بشه بیام بخورم، منم کار داشتم دستم بند بود بعدش یادم رفت بذارم.اومد تا شب سرم داد زد کلی فحش بهم داد و دعوای حسابی راه انداخت. منم مات مونده بودم.هی میگفتم بیا آب خنک بهت بدم دیگه چرا اینجوری میکنی، می‌گفت نه تو حرف منو زمین انداختی به حرفم گوش نکردی آدم حسابم نکردی(با داد و فریاد میگفتا، حالا اگه آروم می‌گفت ، منم نازشو می‌کشیدم و از دلش درمیاوردم، یه جوری می‌گفت انگار خیانت کردم بهش در این حد وحشیانه برخورد کرد باهام )

۲۸سالمه

از اونورم یه سال پیش رفتم دکتر زنان بخاطر یه مشکلی. کلی آزمایش و سونو ازم گرفته گفته سریع باید بچه بیاری کم مونده نازا بشی. اگه نگه داری برای بعدا، خیلی سخت حامله میشی. اگه برای بعد بمونه، باید کلی آمپول و قرص بهت بدیم که حامله بشی. استرس اونم دارم منه بدبخت. میترسم تا آخر عمر حسرت بچه به دلم بمونه..😞 من می‌خوام مادر بشم و مادر خوبی هم بشم. اما بچم پدر خوب هم میخواد

خدا یه روانی سرراهم گذاشته. نمی‌دونم حکمتش چیه. نمی‌دونم چرا نمیتونم مثل آدمیزاد زندگی کنم. دیدمو به زندگی مثبت میکنم، تلاش میکنم ، حالمو خوب نگه میدارم ، ورزش میکنم، آهنگ گوش میدم، میرقصم توی تنهاییام، مهمونی میدم مهمونی میرم ، توی لحظه حال زندگی میکنم، کتاب میخونم، نقاشی میکنم، فیلم خوب میبینم، غذا میپزم با عشق، خونه رو تمیز و مرتب میکنم هرروز و هرشب، کار هم میکنم بیرون و واسه پیشرفتم هم تلاش میکنم، واسه کنکور ارشد هم دارم میخونم که سراسری قبول شم ادامه بدم ، به بهترین شکل به گربه هام میرسم، خیلیم محبت میکنم به همسرم، از لحاظ جنسی هم از اون خیلی بالاترم ولی از خودم می‌گذرم و صبر میکنم براش، پول بخواد میدم بهش، به خودم میرسم، نمیگم رفتارم کاملا بی نقصه منم ایراداتی دارم ایرادات بزرگ حتی ولی سعی میکنم ناراحتش نکنم و اگه ناراحتش کردم از دلش درمیارم.

الان اون چرا باید سرم داد بزنه؟ بی پولیش تقصیر منه آیا؟ پدر مادرش از بچگی تا الان آدم حسابش نمیکنن ، تقصیر منه؟ من چرا باید هرشب شاهد خشونتش باشم؟ چرا هرشب خودزنی هاشو ببینم؟ صبح تا شب حالم با خودم خوبه، چرا باید عصر که میاد خونه، حالمو بد کنه؟ مگه من چیکارش کردم؟! تا حالا دلت برای خودت سوخته؟ من گاهی دلم برای خودم میسوزه.