چقد زندگی عجیب غریبه اصلا دوست ندارم به این فکر کنم که یکی مثل مردا از بدو تولد در کنار درس تا اخر عمر کار میکنن برای زن بچه اخرشم میمیرن یا خانوما از زمانی که مادر میشن همینطور خودشون فدای همسر بچهاشون میکنن تا لحظه مرگ
یا مثلن به این که مامانای ما تاحالا سفر خارجه نرفتن نصف دنیا ندیدن شاید کلا دو شهر خود ایرانمون دیده باشن سالی یبار برا خودشون لباس میخرن همه وجودشون فدای خانواد میکنن واقعن حس میکنم ما هیچ وقت نمیتونم همچین مادری مثل مادرای خودمون بشیم💔دوست دارم واسه مامانم گریه کنم
