دوست عزیز
مشخصه که تو یه زن مسئول، قوی، و زخمخوردهای که نیاز به درک و حمایت داره، نه سرزنش.
چه تصمیم به طلاق بگیری، چه بخوای یک شانس دیگه به زندگی بدی، هیچکدوم بهمعنی شکست نیست.
مهم اینه که تصمیم ت بر اساس آگاهی و آرامش باشه، نه خستگی، اضطراب و ترس.
آیا برای بیکاری همسرت هنوز امیدی هست یا نه؟
بیماری شوهرت، گاهی با دارو و مشاوره و تغییر روش زندگی قابل کنترل و درمانه. اگع بخواد
ولی گاهی بعضی مردا، بچه دار که میشن، یه نوع اقسردگی پنهان میگیرن که خودشون و زنش، نمی تونن نجاتش بدن، باید یکی مثل مشاور از بیرون بهش تلنگر بزنه.
و در مورد بچه، فقط بحث مالی نیست، آرامش روانی هم می خواد و اگه زندگیتون پر تنش باشه روی اون هم اثر میذاره و اگه طلاق هم بگیری بازم همیشه یه خلاء توی زندگیش هست.
یعنی بهترین راه اینه که همسرت خوب بشه. ( اگه بشه )
اگه هنوز ته قلبت یه ذره امید هست، از مشاور حرفه ای کمک بگیرید.
ولی اگه نه، طلاق اگرچه تصمیم خوبی نیست، ولی در بعضی شرایط یه راه نجاته.
با احترام