مادر سمی

کسی تجربشو داشته.. چجوری باهاش دست و پنجه نرم میکنید

من آدمیم که دوست دارم مدام شاد باشم و یا از زندگیم لذت ببرم اما خب مادرم این اجازه رو نمیده و مدت هاست که ازم یه شخص افسرده ساخته..

مدام منو با بقیه مقایسه میکنه.

همه ی حرفاش با کنایه و نیش و طعنه ست.

هیچوقت محبتی از سمتش ندیدم .

جنگ روانی باهام می‌کرد.

به جنسیت زن ارزش نمی‌داد و چون پسر میخواست و من دختر شدم، هیچوقت اون ارزشی ک میخواستم رو بهم نداد.

جلوی جمع باهام دعوا می‌کرد و همیشه منو با خواهرم مقایسه می‌کرد و اونو خیلی بیشتر ‌میخواست.

هیچوقت نذاشت توی سن نوجوونی با دوستام بگردم . و عملا زندانی بودم

همیشه توی سن نوجوونی با خودم فکر میکردم وقتی بزرگ بشم درست میشه ولی فهمیدم که نه خانواده های سمی از بیخ مشکل دارن و ای کاش خدا به همچین آدمایی هیچوقت بچه نده.

امروز بعد مدت ها رفتیم مسافرت و چون با خواهرم دعوامون شد بهم گفت وسایلتو جمع می‌کنی و فردا برمیگردی..

مستقلم 

ولی فعلا شرایط جدا زندگی کردن رو ندارم

ببخشید زیاد شد.

با نظرتون باید چیکار کنم..؟

اینا تنها گوشه ای از رفتاراشه