احساس میکنم بی عرضه م .
از خودم متنفرم فقط برای اینکه عرضه ندارم پول زیاد در بیارم
مجبورم با کارافرینی و تولید یه سری محصولات و فروشش پول در بیارم اونم بدون سرمایه چون هیچ راه دیگه ای واسم نذاشتن نمیتونم بیشتر از ماهی چهار پنج تومن سود کنم .
قبلا تا قبل از ۲۲ سالگیم اعتماد به نفس داشتم چون خرخون و شاگرد اول دانشگاه بودم و چهره ی زیبایی داشتم و در کنارشم کارای پاره وقت میکرد و سه چهار تومن در میاوردم ولی اون موقع به خاطر دانشجو بودم از خودم زیاد توقع نداشتم ولی الان که درسم تموم شده باید یه شغل و درامد مناسب میداشتم به نظرم مهم نیست ادما چه قدر تحصیلات داشته باشن چه قدر باهوش باشن چه قدر زیبا باشن و چه قدر تلاش کنن و چه قدر سعی کنن انسانیت و اخلاق داشته باشن .
الان ارزش ادما رو به پولی که در میارن میبینم و از نظر خودم کم ارزشم ، البته احساس میکنم این فقط نگاه من نیست و نگاه همه تو جامعه اینه
