من تو خونه ای بزرگ شدم که هر لحظش اضطراب و استرس بود ارزوم ازدواج بود از 12سالگی فکر این بودم ازدواج کنم برم و از دست زندگیم راحت شم
باتموم مشکلات خونه شوهر اینجا برام بهشته
چقدر بده که پدر و مادر برای ادم زندگی بسازن که بچه آرامش رو خونه شوهر تجربه کنه
الان چند سالتونه
عجیبه میدونی منم توی یه خونه پر تنش بودم هر روز وسط دعوا و بحث ولی آرزوم بود دانشگاه قبول بشم شهر دیگه برم نه که ازدواج کنم
ببین عزیزم من فرزندی بودم که از اول منو نمیخواستن دختر دوم بودم و مادرم از روز اول منو نمیخواست چون دختر دوم یعنی حداقل یکبار دیگه باید باردار بشه چون پسر میخواستن به هر دلیلی و در کودکی بارها بارها داستانهای نخواستن من به عنوان جوک تعریف میشد توی ۷ سالگیم هم برادرم دنیا اومد که نامرئی بودن من کامل شد من همونم که هرگز برام غذا کنار گذاشته نشده همونکه هیچ کاری درست انجام نداده همون که هیچ نقطه ای برای دوست داشته شدن نداشته همون که بود و نبودش پیدا نبوده
والدینم هم کلا باهم سر ناسازگاری داشتن و روابطشان پر از تنش و اضطراب بوده همیشه سر هر موضوعی با هم مخالف بودن و یک خط در میون در حال دعوا بودن
