این که پسری اول نسبت به خانمی علاقه مند بشه، بعد جلو بره و با هم آشنا بشن. و یا اگر اول با هم باشند و علاقهمند بشن و بعدش خواستگاری برن و موارد دیگر رو بررسی کنند به نظرم راه درستی نیست.
عشق از به هم نرسیدن میاد، بسیار هم لذت بخش هست. اثر چند تا هورمون هم بیشتر نیست. بعد از به هم رسیدن هم سریع از بین میره. مثل کسی که به شدت تشنه است و لیوان آب سرد رو که از دور میبینه خیلی می خوادش ولی بعد از نوشیدن آب، دیگه هیچ حسی به آب نداره.
علاقه مندی بین دختر و پسر حتما ایجاد میشه. این روند طبیعی هست. بهتر هست اول شرایط دو طرف بررسی بشه، ببینیم توی اصول زندگی یک جور فکر میکنند. یا به هم شباهت دارند. مثلا کسی که کتابخون و فرهیخته و درونگراست شاید با کسی که مغازه داره و با زیرشلواری فوتبال نگاه میکنه و کوچه بازاری حرف میزنه شباهتی ندارند. این موارد اصلی بررسی بشه، بعد با هم آشنا بشن، بقیه موارد زیر رو هم بررسی کنند. وقتی با هم میرن بیرون در مورد محل زندگی و این چیزا صحبت می کنند هم علاقهمندی ایجاد میشه. وقتی کسی رو پیدا میکنی که به خودت خیلی شبیه هست، علاقهمندی بیشتری ایجاد میشه. حس میکنی توی دنیا فقط همین یه نفر تو رو درک میکنه و نمیخوای از دستش بدی.