همه یاردارند بی یار مائیم

این جمله احساس تنهایی و غربت را در برابر دیگرانی که به نظر می‌رسد از حمایت و همراهی برخوردارند، بیان می‌کند. این یک حس مشترک در میان بسیاری از افراد است و می‌تواند در موقعیت‌های مختلفی تجربه شود.

دراین دیار خسته کش دیگر بریده نفسم

هر چه تلاش می کنم به آرامش نمی رسم

در این دیار خسته کاش وجود من بیهوده شد

ارثیه های عاطفی این جا از من ربوده شد

روز نفس نفس زنان رو به سراب می روم

خشک گلو و تشنه لب به عشق آب می روم

شب که به خانه می رسم شکسته بال و خسته جان

در غم فردای دگر باز به خواب می روم

از تن خشک شاخ گل توقع جوانه نیست

اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست

از گل چهره سوخته طراوتی طلب نکن

برای رفع تشنگی تکیه به تشنه لب نکن

فرشته نجات من دیر به ما رسیده ای

کهنه شده است زخم ما کوشش بی سبب نکن

همه یار دارن و بی یار ماییم
لباس کهنه بازار ماییم
همه دارن لباس کدخدایی
نمد پوش قلندر وار ماییم

بی یار ماییم بی یار ماییم

خوشا امشو که مهمون شماییم
کبوتر بر لب بوم شماییم
تٌرٌش رویی نکن مهمون عزیزه
خدا دونه که فردا شو کجاییم

بی یار ماییم بی یار ماییم

نشونٌم باغ سروناز دادند
به دستٌم نرگس شیراز دادند

تا اومدٌم سر و سامان بگیرٌم

منو از آشیون پرواز دادند

پرواز دادند

همه یار دارن و بی یار ماییم

لباس کهنه بازار ماییم

همه دارن لباس کدخدایی

نمد پوش قلندر وار ماییم

بی یار ماییم بی یار ماییم

می ترسٌم تا بخوام برٌم به خونه

نمونه از من مسکین نشونه

از اون ترسٌم که در غربت بمیرٌم

ولایت بر دلٌم داغش بمونه

داغش بمونه

اگر غفلت نمودیم قبول معذرت کن
کمی از باده عشق به ما هم مرحمت کن

کمی از جام هستی بده ما هم بنوشیم
ردای عاشقی را بده ما هم بپوشیم

تو ای پیغمبر عشق
صفایی خرج این دیوانه دل کن
دعایی همره این بسته دل کن

اگر غفلت نمودیم قبول معذرت کن
کمی از باده عشق به ما هم مرحمت کن

من از هر ضربه قلبم شنیدم
که بی عشق ارزشی دنیا نداره

من از هر ضربه قلبم شنیدم
که جانان اوست و کعبه بهانه

تو ای والا نشین خرقه پوشان
رسان ما را به عشقی جاودانه ...

منم و چند تا قناری با یه زندگی ساده

یه درخت بید و سایه ش همینم واسم زیاده

همینم واسم زیاده

منم و یه آشیونه که فقط اسمش یه خونه

یه نهال گل نداده همینم واسم زیاده

همینم واسم زیاده

شده قلبم همین خونه با فضای عاشقونه

این فقط عشقه که هر روز به رگام خون می رسونه

منم و یه گلدون گل روی طاقچه اتاقم

شده این گلدون کوچک وسعت تمام باغم

نه گله از بیش و از کم نه گله از دل پرغم

دوست دارم همینی که هست با تمام اشتیاقم

با تمام اشتیاقم

بدر آ صنما رخ جان بنما
شب بی خبری شب شور و نوا
شب رفتن تا دل نور و صدا
من و بیم از آن که زمان گذرد
دل و شوق سفر که رسد به خدا

شب صبحت دل شب مستی جان

شب طعنه زدن به زمین و زمان
من و ذوق سخن من و شوق بیان
سخنی که ز دل نرود به زبان

تب عشق و جنون ره همسفری
شده قسمت دل همه در به دری
شده جام و سبو همه جلوه او
من و راز مگو من و بی خبری

شب صبحت دل شب مستی جان
شب طعنه زدن به زمین و زمان
من و ذوق سخن من و شوق بیان
سخنی که ز دل نرود به زبان

بدر آ مه جلوه گرا ز افق بدر آ
که گشوده کنی پر و بال مرا

ز سیاهی شب بدر آ سحری گذرا
به زبان دلی سخنی بسرا

شب صبحت دل شب مستی جان
شب طعنه زدن به زمین و زمان
من و ذوق سخن من و شوق بیان
سخنی که ز دل نرود به زبان