بالخره هیچکس خوب نیست هیچ انسانی خوب نیس هرکس بدی داره ائمه نیستیم که
گاهی اونا عصبین حالا یکاری میکنن ولی دلشون نمیاد که
گاهی خودمون عصبیم بد دهنی میکنیم جلوشون
مثلا من هفته پیش روی سر مامانم داد زدم چون عصبی بود ۲ ساعت بعدش دوباره گفتیم و خندیدیم یا حتی منم کتک خوردم ولی بعدش دوباره آشتی
به نظرم هیچ عشقی فرار تر از عشق فرزند و مادر نیست🖤
من حتی فکر میگنم یک روز نباشه فکر ها فقط فکر کردنش
گریم میگیره💔🖤
تا زنده هستیم قدر همو بدونیم ❤
والا چی بگم
یسری پدر مادرا
نبودشون
خیلی بهتره
تا بودنشون
خدامادرتون رو حفظ کنه براتون ولی همه مثل مادر شما نیستن ک زندگیشون تو فرزند و خانوادشون خلاصه شده باشه عزیزدل
حرفت میتونه گاهی درست باشه اما نمیتونیم ما زندگی کسی رو قضاوت کنیم
خانواده خیلی ها جوری هستن که برای من و تو ممکنه قابل تصور نباشه .
هممون اعصاب شدیم ن ب بودن راضی هستیم ن ب نبودن ن ب کم ن ب زیاد کلا بلا تکلیفه عالمیم
یه وقتایی آدم تو عصبانیت یه چیزی میگه ولی اصلا خواسته قلبیش نیست اونی هم که نزدیکانش رو نفرین میکنه گر چه کارش غلطه اما مطمئن باش از ته دلش نیست.
دیروز یک کاربر میگفت تو سن ۱۳ سالگی مادرش بدون اجازه پدر وادارش کرده صیغه یک پیرمرد بشه ! راست و دروغش و نمیدونم ولی یک درصد واقعی باشه والا حیف مادر برای همچین زنی 🤦
من بعد دوسال بعد گذروندن یه دوره سخت یه شب رفتم خونه مادرم رفته با خواهرم کلی پشت سرم حرف زده منم خیلی دلم شکسته دلمم براش تنگ شده ولی نمیتونم زنگ بزنم
چون تا حالا مادر بد ندیدی
این حرفا بدرد شماها میخوره
یه تاپیک دیدم ک میگفتدارزوی مرگ خودم یا بچه ام رو دارم.چون از بچه داری خسته شده بود🤐🤐🤐
دقیقا خیلیارو دیدم چون با خانوادشون بحث شون میشه میگن ایشالا ک بمیری
منم خیلی مشکل دارم باهاشون و دهن جوابی میکنم و...
ولی هیچوقت مرگ شونو نخواستم همیشه میگم اول من بمیرم بعد عزیزام
❌تا وقتی پاتا تو کفش کسی نکردی قضاوت نکن❌
منو شما جای اون بنده های خدا نیستیم.
شما فکر کنید پدری معتاد باشه و بچه شو آزار بده یا اونو وادار کنه که باهاش مواد بفروشه
یا مادری که فحش و ناسزا های خیلی بدی بده
خب بنظرتون وقتی والدین احترام نمیذارن اصلا مفهوم احترام برای بچه ها جا نمیوفته که متعاقبا بخوان احترام بذارن
مثلا من یه دوستی دوران راهنمایی داشتم مادرش زن دوم(نه اینکه هوو بشه،همسر اول اون آقا فوت کرده بود)یه پیرمرد شده بود و بعدها فوت کرد و از این آقا یه دختر و پسری داشت.مامانه افسردگی و ناراحتی اعصاب داشت.داداشه سر گذاشته بود به بیابون و کارگری میکرد که لاقل خرجیه خانواده رو بده و مامانه برای اینکه نون خور کم شه اون دوسته منو نذاشت بره مدرسه و دوم دبیرستان مجبورش کرد ترک نحصیل کنه و لازم به ذکره که بگم این دوستمم دو سال از ماها بزرگتر بود و پایه اولشو سه بار خونده بود.دختره هم حاله خوشی نداشت و منزوی بود.بنظرتون همچین آدمی لایق احترامه؟
چجوری میتونین وقتی بدبختی های واقعی ندیدین و خانواده های بد ندیدین تاپیک بزنین ک چی واقعا ؟؟ک بگین خانواده من خوبه
