سلام همگی.. من ۴۰سالم شده ولی اصلا بهم نمیادو یه دختر ۵ساله دارم. کارمندم و الان ۲ماهه بعداز ۱۵سال کار بیمه بیکاری رد کردم که بتونم با بچم وقت بگذرونم و خودم نگهداری کنم. مادرم راهه دوره ، خواهر ندارم، یه برادر دارم که اونم مزدوجه و تهرانه. خیلی خیلی تنهایی بچه بزرگ کردم و زندگی کردم. بچم پرستار داشت ولی نشددیگه بمونه، ۱سالم مهد گذاشتمش ولی خوب بچه اس یه روزایی نمیرفت. خیلی باباش درگیر شده بود و از کاراش مونده بود. شغلشم آزاده. مجبورشدم بشینم خونه تا بعده ها ساعتی برم دوباره.
به بچه دوم فکر کردم فقط و فقط بخاطره دخترم ولی از دست تنهاییم و سن وسالم و اعصاب ضعیفم میترسم. همینم کم میارم براش، کلاساش و .... درواقع بیخیالش شدم دیگه.. خواستم اگه نظری دارید یا تجربه ای کمکم کنید.. ممنون میشم
