پسرم ۱۰ سالشه ازهمون بچگیش اذیتی بود وهست ازهمون بچگیش فوق العاده نااروم وکنجکاو وپرانرژی بود هنوزم هست شاید خیلیاتون بگین خب بچست بچه همینه تاجایی که ۵ سالگیش بردم روانشناس گفتم نکنه بیش فعاله اما چندتا تست اینا گرفت ازش وتوصیه کردم بزاریمش محیط اموزشی ببینیم اوضاع چطوره که مربی گفت بچه کنجکاویه زیادسوال میکنه ولی من مشکلی نمی بینم یه کم خیالم راحت شد ولی همچنان کنجکاو وپرحرف وپرانرژیه الانم که کلاس چهارمه همه معلما ازدرسش راضین ومیگن بچه باهوشیه ولی ازشیطنتش مینالن راستشو بخواین اصلا دوست نداشتم تک فرزند بمونه دوست داشتم بچه دوم روهم بیارم ولی هرسال میگم شاید سال بعد اوضاع درست بشه اما درست شدنی درکارنیست الانم که بزرگ شده به شدت شلختست اصلا نمیدونه نظم چیه اتاقش بهم ریختست وخیلی جاها بدون فکر کردن عمل میکنه گاهی اوقات میگم شاید اصلا درست نیست بااین وضع بچه دوم بیارم جدیدا هم میگه هرکاری وهرحرفی باید طبق میل خودم باشه وبس خیلی بچه حساسیه وسر هر چیزی میزنه زیرگریه سریه قضیه هم دعوامون میشه باهاش سرسنگین میشم یا حرف نمیزنم باهاش میاد میوفته به دست وپام وتا نگم بخشیدمت ودوست دارم ول کن نیست اصلا جرات فکر کردن به دومی ندارم ولی اون ته دلم خیلی دوست داشتم یکی دیگه بیارم گاهی اوقات میگم شاید توتقدیرم نیست وبه صلاح نیست گاهی اوقاتم میگم کاش ۵ سالش بود دومی رومیاوردم واقعا گیج وسردرگم شدم
کلا بچه حواس پرتیه نمیدونم کی اوضاع درست میشه وعاقلترمیشه
عزیزم بعضی چیزا که تعریف کردی یه مقدار منو میبره به این سمت که شما خودتون شاید مشکل داری
خودت تا حالا روانشناس رفتی
به نظر من خودت هم برو شاید دلیلش چیزایی از شماست
گاهی اوقات همش پیش خودم فکر میکنم کسایی که دوتابچه اوردن واقعا ادمای صبور وارومی هستن همش پیش خودم میگم شاید مشکل ازخودمه
میدونی لباس تنش میکنم تروتمیز میبینی یه ساعت دیگه کثیفش کرده اومده روزانه ۳ دست لباس براش عوض میکنم یا غذا میخوره تند تند باعجله میخوره میگم پسرم غذاروخوب بجو گوش نمیکنه باعجله میخوره غذارومیریزه زمین اخه بچه ۱۰ ساله دیگه باید این چیزاروبدونه هرچقدرهم بهش تذکرمیدم سعی کن مرتب غذابخوری گوشش بدهکارنبست
دختر من هم سوال زیاد میپرسید و حرف زیاد میزد وقتی دومی اومد نصف وقتش با اون پر میشد کمتر با من بود
البته من سه سال بیشتر فاصله ندادم
به نظرم پسرتون مشکلی نداره فقط تک فرزنده و تنهاست باید خیلی زودتر میاوردی...
ممکنه باشه
ببین خیلی وقتا اصلا دلیل خیلی از مشکلات بچه ها مادر و پدرن
خیلی وقتا دلیلش رابطه بد مادر و پدره
خیلی وقتا اصلا بچه مشکلی نداشته یا اگر الان مشکلی داره پدر مادر مشکل داشتن بچه رو مشکل دار کردن
به نظر من هم شما و هم پدرش پیش روانشناس برید
در ضمن بچه پسر به ارتباط قوی با پدر به شدت نیاز داره از مشکلات پسرهای ما اینه پدر کم بزاشون وقت می ذاره همشون مادری بزرگ میشن،در حالی که پسر باید با والد همجنسش ارتباط قوی و نزدیک داشته باشه
حتما از روانشناس کمک بگیر هم برای بچه هم برای خودت حتی لازمه پدر هم برای خودش کمک بگیره شاید مشکلاتی داشته باشه پدرش هم
هر بچه ای با یه روشی حرف گوش میده
با روانشناس حرف بزن راهنمایی میکنه
برای پسرت حتما از روانشناسی کمک بگیر هم کار کودک و نوجوان انجام میده تخصصی
نه لزوما هر کی دو تا آورده صبور و آروم نیست تصمیمش بوده شما فکر می کنی بقیه بچه هاشون آرومن یا اوضاع بر وفق مراده ؟ من خودم دو تا پسر دارم من و پدرشونم آرومیم به نسبت یعنی بزرگه الان نوجوونه کوچیکه ۷ ساله بخدا اولی یه سری مشکلات داره تو بلوغه و ... من و همسرم شاغلیم فرصتمونم کمه اما واقعا وقت میداریم با این وجود دومی رو من باورم نمیشد بچه ای که تو مهد مربیش میگفت چرا اینقدر مظلومه امسال خواستنم مدرسه چون صورت همکلاسیش رو چنگ انداخته بود هنگ کرده بودم این مشکلات برای همه هست هر کی به نوعی پسرم یهو بعد عید از این رو به اون رو شد ناظمش گفت یهو درست شده و خیلی راضیم
من خودم رفتم از مادر دوستش عذرخواهی کردم برای بچه هدیه خریدم و با پسرم صحبت کردم کلا شیطنتایی کرد اوایل سال تحصیلی که من اگر مادرش نبودم میگفتم همینجوری سرتق متولد شده یا تربیت نشده ...
مبخوام بگم اگر منتظری اوضاع بر وفق مراد شه بعد اقدام کنی اشتباهه اما اگر شرایط جسمی مالی روحی و حمایت همسرت رو داری اقدام کن
