تا چه حد صبر تو زندگی متاهلی مناسبه

من متاسفانه با ازدواجم واقعا شرایط شغلی و مالیم نابود شد .

البته قرار نبود اینجوری بشه و این زندگیه مالی و شغلی انتخاب من نبود ، بی عقلیه شوهرم تو دوران عقد باعث شد که به این وضع بیفته . البته من به اعتمادش به کسایی که ازش  سواستفاده کردن میگم بی عقلی 

و البته الان داره کار میکنه و پول در میاره تا جبران شه ولی الان چند ماهه سر زندگیمونیم ، مدیریت مالی همه چی دست خودشه و من نمیدونم اصلا که داره چی کار میکنه.

منم تحصیل کرده م و تهران شغل خوبی داشتم ولی تو شهرستان شوهرم هیچ کاری واسه من نبود و نیست، من فکرم این بود که شوهرم چون خونه داره دیگه تو زندگی باهاش لازم نیست جون بکنیم تا خونه بخریم بنابراین من اگه از کارخونه بیام بیرون و برم شهرستانه اونا که شهرستانه پدر مادر خودمم میشه , با اندک پس اندازم اگه یه کار ازاد  هم راه بندازم و ماهی ده تومن هم در بیارم خیالم راحته تا اینکه  تو شرکت بیست سی تومن در بیارم و ساعات طولانی و طاقت فرسا کار کنم  ولی با یکی مثه خودم از صفر شروع کنیم تا بعد از ده سال ایا بتونیم خونه بخریم ایا نتونیم.

ولی همه ی پس انداز خودم و تمومه پولی که پدر مادرم بهم داده بودن رو مجبور شدم بدم برای پول پیش خونه تو شهر مامان بابام و شوهرم . درسته به نام خودمه ولی ارزش پول پیش خب کم میشه و دیگه شغلم رو ندارم و الان بدون سرمایه و با کمترین پول کسب و کار خانگی راه انداختم .

نمیخواستم این کار رو کنم و میخواستم خونه بابام بمونم تا شوهرم خودش بتونه اجاره کنه ولی به زور مامان بابای دیوونه م که میترسیدن طلاق بگیریم مجبور شدم این کار رو کنم .

الان خیلی استرس دارم که شوهره نتونه رو پول پیش بذاره و پیشرفت کنه و خودمم کسب و کار ازادم نگیره .

اگه کسب و کار ازادم بگیره دیوونه نیستم که برم تهران تو شرکت کار کنم ولی ترس اینکه کارم نگیره و شوهرمم مدیریت مالی نداشته باشه و پیشرفتی نکنیم اذیتم میکنه.

به نظرتون پنج سال به شوهرم وقت بدم ببینم پیشرفت میکنه یا نه و پنج سال به کسب و کار شخصی خودم وقت بدم ببینم حسابی میگیره یا نه کافیه؟

میخوام اگه نشد برم تهران و اگه شوهره خواست باهام بیاد ، نخواست بیاد هم همه چی تموم .

و اگه شد که دیگه خودمم زندگی تو شهرستانه خوشگله بابام و کسب و کار آزاد موفق رو به کارکردن تو شرکتای تهران ترجیح میدم.

به نظرتون کار بدی کردم که  میخوام تا پنج سال بهش فرصت بدم؟  این مقدار صبر کردن تو زندگی مناسبه یا کمه یا زیاد؟